
Yatağın Altındaki Canavar Benden Korkuyor
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaFears

Rosa'nın yatağının altında, kayıp çorapların ve toz yumaklarının da ötesinde, ben yaşarım. Ben, Gus. Sıcacık bir çorap yığınım var. Kayıp bir bilyeden yapılma bir lambam var. Ve her gece, tepemdeki yatağa tüyler ürpertici bir şey tırmanır. BİR ÇOCUK. "Çocuklar," diye fısıldarım, "dünyanın en korkunç şeyleridir." Neden mi? Anlatayım mı? Ama fısıl fısıl, olur mu?

Ninem bana her şeyi anlattı. Çocukların ON ayak parmağı vardır. ON! Kıkırdama denen korkunç, cıyak cıyak sesler çıkarırlar. Yeşil şeyler yerler. Hem de bile bile. Ve "Hadi uyu!" denince ASLA uyumazlar. Ben de yeşilim. Bunu hiç düşünmemeye çalışıyorum. Derken yukarıdan bir ses gelir. Gıcııırt.

Yatağın kenarından iki çıplak ayak sarkar. Parmaklar kıpır kıpır oynar. Hemen çorap yığınıma dalar, kıpırdamadan dururum. Tıpatıp bir çoraba benzerim. Kocaman, yeşil, tir tir titreyen bir çoraba. "Çocuklar," diye fısıldarım, "dünyanın en korkunç şeyleridir." Ve yukarıdan minicik bir ses fısıldar: "Canavarların TEK gözü vardır. Canavarlar çorap yer. Canavarlar daha korkunç."

Her gece aynı şey. Gıcırt. Kıpır. Saklan. Ama bu gece çocuk KÜKRER. Ağzını kocaman açıp uykulu uykulu bir kükrer ki! Çocuklar yatma saatinde pek vahşi olur. Sonra iyice eğilip BAKAR. Yatağın altına kim bakar ki? Çocuklar bakar, başka kim! Feneri elinden kayar. Güm. Yuvarlan... yuvarlan... yuvarlan... Toz yumaklarının yanından geçer. Bilye lambanın yanından geçer. Ta benim kocaman, yumuşacık ayak parmaklarıma kadar gelir.

Aslında dokunmak istemiyorum. Ayağım kendi kendine... basıverir. Çıt. Fenerden ışık fışkırır. Ve orada, yatağın kenarından baş aşağı sarkmış, örgüsü sallanan bir yüz vardır. İki kocaman kahverengi göz. Bir tane kocaman, bal rengi göz. (O benimki.) Bakışırız. Bakışırız. Bakışırız.

"AAAAAAAAH!" diye çığlık atar çocuk. "AAAAAAAAH!" diye çığlık atarım ben, hem de daha yüksek sesle. O yorganın altına dalar. Ben çoraplarıma dalarım. Yorgan titrer. Çoraplar titrer. "Çocuklar," diye fısıldarım, çizgili bir çorabın arasından, "koskoca dünyanın en korkunç şeyleridir." "Canavarlar daha korkunç," diye fısıldar yorgan. "Hem burada kimse yok. HİÇ kimse."

Uzun, çok uzun bir süre kimse kıpırdamaz. Sonra yavaaaşça yorganın bir köşesi kalkar. Yavaaaşça bir çorap kenara kayar. Kahverengi bir göz bana bakar. Titrek titrek bakıyor. Tıpkı benimki gibi. Üstelik onun feneri burada, aşağıda. Bende. Titrek, derin bir nefes alırım. Feneri yerde ona doğru iterim. "M-merhaba," derim.

Bir el yavaşça aşağı uzanıp feneri alır. "Teşekkür ederim," der çocuk. "Ben Rosa." Sonra korkunç bir şey yapar. Ayaklarını sarkıtır. Sayarım: "Bir, iki, üç... dokuz... ON!" Rosa onunu birden kıpırdatır. İçimden bir cıyak kaçar. Eyvahlar. Bir kıkırdama! "Ben canavarlar çocuk yer sanıyordum," der Rosa. "Ben de çocuklar CANAVAR yer sanıyordum!" derim.

"Yok canım, biz sadece bezelye yeriz," der Rosa. "Küçücük, yeşil bezelyeler." Eyvah. Çorap yığınımda kayıp bir bezelye var. Onu yüzümün yanına tutarım. Ben bir bezelyeden ÇOK daha büyüğüm. Oh be. "Ya çoraplar?" der Rosa. Ben çorap YEMEM ki. Onları sıcacık tutarım. Çizgili çorabını geri veririm. Rosa kıkır kıkır güler. Ben de ona kıkır kıkır gülerim. Yorgan sallanana kadar kıkır kıkır güleriz. Derken, gülmenin tam ortasında, ikimiz birden görürüz: kapıda uzun, salkım saçak bir şey duruyor. Upuzun, bomboş kolları var!

"AAAAAAAAH!" diye çığlık atarız, ikimiz birden. Rosa'nın feneri titrer. Işığı kapıya düşer. Bir sabahlık. Rosa'nın tüylü sabahlığı, askısında asılı, kendi halinde takılıyor. "Sabahlıklar," diye fısıldarım, "dünyanın en korkunç şeyleridir." "İyi geceler, Gus." "İyi geceler, Rosa. Ayak parmaklarına dikkat et." Ve sonra uyuyakalır. Hemencecik. Meğer Ninem her konuda yanılıyormuş.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







