Lumen ve Sis

Lumen ve Sis

Başlangıç5–6 yaş10 sayfaAsking for help

Bir akşam, koya usul usul bir sis süzülüp geldi. Kalın mı kalın, bembeyaz, kuzu gibi yumuşacıktı. Rengârenk evleri yuttu. Liman duvarını yuttu. Ağları balık dolu, hâlâ pat pat pat eve dönen küçük balıkçı teknelerini yuttu. Sonra tek bir yavaş yudumla... Ay Dede'yi de yuttu.

Lumen bu işten hiç ama hiç hoşlanmadı. Fener gözünü parlattı. Daha da parlattı. Olabildiğince PARLATTI! "Yapabilirim," dedi Lumen. "Tek başıma yapabilirim." Ama sis, onun ışığını ılık süt gibi kana kana içti. Şimdi Lumen'in çevresi baştan başa ışıl ışıl, kocaman bir bulut olmuştu. Tekneler ise onu hâlâ göremiyordu.

Bunun üzerine Lumen ışığını yakıp söndürdü. Yak-sön. Yak-sön-yak! "Ürkmüş bir denizanasına benzedin," dedi Mags. "Peki ya tekneler limanı bulamazsa?" dedi Lumen. "Peki ya bütün gece dönüp dolaşırlarsa? Peki ya..." "Hay tüyüme!" dedi Mags. "Gidip bir bakayım." Ve kanat çırpa çırpa beyazlığın içine daldı.

Lumen bekledi. Sis tek kelime etmedi. Sis zaten hiç konuşmaz. Sonra bir pır pır, bir öhö öhö, bir hapşuu! Mags geri döndü. Sis damlalarıyla şekerli çörek gibi ışıl ışıldı. "Hiçbir şey göremiyorlar," dedi. "Ama ciyaklamamı DUYABİLİYORLAR." "Duyabiliyorlar..." dedi Lumen yavaşça. "Duyabiliyorlar... Mags? Balkonumun altındaki o kocaman, yuvarlak, tozlu şey ne?"

Mags tırabzandan eğilip baktı. Yılların tozunun ve çok şaşkın bir örümceğin ardında kocaman, yuvarlak bir boru duruyordu. Bir sis düdüğü! Meğer bunca zamandır burnunun dibindeymiş. (Lumen'in burnu yok aslında.) "Peki ya kulağa saçma gelirse?" diye fısıldadı Lumen. "Peki ya herkes gülerse?" "Yapabilirim," dedi Lumen. "Tek başıma... yapabilir miyim?"

Tıpkı deniz fenerleri gibi, derin bir nefes aldı. "Mmmm," dedi sis düdüğü. Ancak bir arı vızıltısı kadardı. Mags gülmekten tırabzandan düştü. "Yapabilirim," diye fısıldadı Lumen. "Yapa... bilirim..." Uzaklarda küçük bir teknenin çanı çaldı: çın... çın... Kaybolmuş, minicik bir ses. Lumen yine nefes aldı, bu sefer ta kayasının dibine kadar.

BUUUUUUUM! Kocamandı. Derindi. Dede sarılması kadar yumuşacıktı. Uzaklardan minik bir düdük karşılık verdi: düt! Sonra bir tane daha! Lumen ta rüzgârgülü balığına kadar ışıl ışıl parladı. Ama beş tekne hâlâ yollarını şaşırmıştı. Lumen de uçamıyordu ki. "Mags," dedi çok usulca. "Bu kısmı tek başıma yapamam. Bana yardım eder misin?" Mags dimdik tüyünü kabarttı. "Ben de hiç sormayacaksın sandım!"

Mags, martı tarihinin en gür çığlığını attı. Her yerden martılar fırladı: baca uçlarından, iskele direklerinden, bir de suda hoplayan bir ıstakoz kapanından. "Bu taraftan! Bu taraftan!" diye bağırarak sisin içinden akın akın uçtular. Lumen de arkalarından şarkısını söyledi: BUUUM. BUUUM. Kandiller birer birer eve doğru döndü. "Yapabiliriz," dedi Lumen'le Mags hep bir ağızdan. Uzaklarda tek bir küçük çan hâlâ çalıyordu. Çın... çın...

Beyazlığın içinden bir pat pat sesi geldi. Sonra bir tane daha. Bir. İki. Üç. Dört... Lumen nefesini tuttu. Çın... çın... BEŞ! Pat pat ederek limana girdiler, sapasağlam ve sıcacık. Balıkçılar kasketlerini kuleye doğru salladılar. Mags balkon tırabzanına yığıldı. "Yorgun değilim," dedi. "Sadece gözlerimi dinlendiriyorum. Hem de bütün gücümle." Sözünü bitirmeden horlamaya başlamıştı bile.

Sabah olduğunda sis, parmaklarının ucuna basa basa çekip gitmişti. Bütün koy pırıl pırıldı. Evler geri gelmişti, tekneler de, hatta solgun ve memnun Ay Dede bile. Lumen gözünü bir kez bile kapamamıştı. Ama şimdi, ilk kez, perdesini indirdi... yarıya kadar. Ona ihtiyacı olan olursa nasılsa seslenirdi. Suyun öte yanından küçük bir tekne "günaydın" diye öttü: düt düt! buuum.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →