Dedektif Kit ve Tik Tak Eden Bavul

Dedektif Kit ve Tik Tak Eden Bavul

Orta7–8 yaş12 sayfaMystery

Yağmurlu bir cumartesi, saat dördü on geçe, Kayıp Eşya Bürosu ıslak şemsiye ve sıcacık kızarmış ekmek kokuyordu. Kapı küt diye açıldı. Kahveci amca şapır şupur içeri girdi ve hırpalanmış kahverengi bir bavulu pat diye tezgâha bıraktı. "Arabamın yanında buldum," dedi nefes nefese. "Kimse dönüp almadı." Anne bavula boş kahverengi kâğıt etiket bağladı. Kaptan uyanmadı bile. Kit biraz daha yaklaştı. İçinde bir his vardı. Dedektiflerin içinde hep bir his vardır. Kulağını çizik kahverengi deriye dayadı. Tik. Tik. Tik. Bavul TİK TAK EDİYORDU!

"Anne! Tik tak ediyor!" "Çalar saattir herhalde," dedi Anne, başını kaldırmadan. "Haftada on bir tane geliyor." Ama Kit büyütecini çoktan çıkarmıştı. Bu, sıradan bir kızın vakası değildi. Bu, Dedektif Kit'in vakasıydı. Birinci ipucu: tik taklar. Sabırlı, düzenli; tıpkı bir kalp atışı gibi, yalnız biraz daha derli toplu. "İlginç," dedi Kit. Gözlerini kıstı. "Anne. Ya bu bir zaman makinesiyse?" "O zaman sahibi gelir, dün alır," dedi Anne. Kit ağzını açtı. Sonra kapadı. İşin kötüsü, Anne haklıydı. Şemsiyelikte Kaptan uyanmış, gözünü bavulun kayışına dikmişti.

İkinci ipucu küçük yan cepte saklanıyordu. Kit cebi silkeledi. Tezgâha pıt pıt altın rengi talaş döküldü, tam üç minik pirinç çark, bir tutam kum ve kıvrık beyaz bir deniz kabuğu. "İlginç," diye fısıldadı Kit. Kumu ve kabuğu kenara itti. Plaj tozu. Önemsiz. Çark demek makine demekti. Makine demek de... "Robot casus!" dedi Kit, soluğu kesilerek. "Parça parça sökülüp ülkenin öbür ucuna kaçırılıyor!" Anne gözlüğünü burnuna indirdi, çarklara baktı, sonra gözlüğünü geri itti. "Kendi parçalarını cebinde unutan bir casus," dedi. "Pek de iyi bir casus değilmiş." Kit ROBOT kelimesinin üstünü çizdi. "Haklısın." Şemsiyelikteki Kaptan'ın tek gözü hâlâ kıpırdamamıştı. Çarklara bakmıyordu.

Üçüncü ipucu bavulun sapına bağlıydı: yüzme havuzu kadar mavi, kadife bir kurdele. Fiyongu öyle düzgündü ki ütülenmiş sanırdınız. "Çok ilginç," dedi Kit. Böyle bir fiyonk, önemli biri demekti. "Anne," diye fısıldadı Kit. "Bu bir kraliyet hediyesi. Saraydan çalınmış. Kral'ı aramalıyız." "Kral," dedi Anne, tek kalmış eldivenleri ayıklarken, "cumartesileri çalışmaz." Kit deriyi kokladı. Dördüncü ipucu: makine yağı ve limonlu cila. Düğüne gitmiş bir bisiklet gibi. "İlginç," dedi Kit ve hapşırdı. Dört ipucu. Ama hiç cevap yok. Kit kalemini sırılsıklam olana kadar kemirdi. Sonra istasyondan bir ses geldi. Gıcır. Gıcır. Gıcır.

Okafor Amca bagaj arabasını tezgâha kadar sürdü ve kasketine dokundu. "İyi günler, Dedektif. Neler var bakalım burada?" Kit çenesini ıslak bir çorap gibi tezgâha bıraktı. "Zaman makinesini, robot casusu ve çalıntı saray hediyesini eledim." İç çekti. "Yani önce hepsinin doğru olduğuna karar verdim. Sonra hepsini eledim." "Eleme dediğin böyle olur zaten," dedi Okafor Amca. Beyaz sakalını ağır ağır sıvazladı. "Söyle bakalım. Minicik çarkları kim kullanır?" "Robotlar," dedi Kit. Sonra tik takları dinledi. "Ya da... saat yapanlar?" "Hımm," dedi Okafor Amca. "Peki bir bavula kurdeleyi kim bağlar?"

Kit kendi doğum günü hediyelerini düşündü. Hepsinin fiyongu vardı. "Hediye veren biri," dedi yavaşça. "Hımm. Peki bugün kim acele ediyordur?" Kit kaşlarını çattı. Burası tren istasyonuydu. Herkes acele ediyordu. Sonra Kaptan'ı fark etti. Tek gözü bir saattir hiç kıpırdamamıştı. İyi bir dedektif, tanığın baktığı yere bakar. Kit de o yöne baktı. Kayışın altında, kâğıt gibi yassı, deniz kabuğu gibi pembe, minicik, kurutulmuş bir çiçek vardı. Yapraklarına üç kum tanesi takılmıştı. Kum. Tıpkı kenara ittiği kum gibi. "Aaa," dedi Kit. "Aaa. İlginç." "O hâlde sana bir bilmece," dedi Okafor Amca. "Böyle bir çiçek nerede yetişir? Bütün gün el sallar ama hiç merhaba demez."

Kit'in ağzı açık kaldı. El sallayan dalgalar. Kum. Kabuklar. "DENİZ!" Defterinin sayfaları pır pır etti. "Bir saatçi, elinde bir hediye, deniz kenarında bir doğum gününe gidiyor! Doğum günleri de beklemez. İşte acele eden o!" Okafor Amca'nın kaşları havaya kalktı. "Hah, bu aklıma bir şey getirdi. Parmakları yağlı, yaşlı bir bey bana deniz trenini sordu. Dördü beş geçe kalkana bindi." "Bavulu olmadan," dedi Kit. "Kahve arabasının yanına bırakmış!" Büyük saate baktı. Neredeyse beşe yirmi vardı. Bir sonraki deniz treni beşe çeyrek kala kalkıyordu. Altı dakika. "Kayıp eşyalar büroda kalır," dedi Anne. "Kural bu." "Kayıp değil ki," dedi Kit. "Gecikmiş." Anne anahtarlarını kaptı.

Kaptan bavulun üstüne zıpladı. Bavul bagaj arabasına kondu. Bagaj arabası da... Gıcır-gıcır-gıcır-gıcır! Pırıl pırıl zeminden geçti. Kahve arabasının önünden geçti; kahveci amca alkış tuttu. Asansöre bindi, üst geçidi aştı, yine aşağı indi; bütün yol boyunca peron kenarından uzak durdu. "Benim istasyonumda kimse koşmaz," dedi Okafor Amca nefes nefese. "Ama çok hızlı yürümek yasak değil." Arabasını tanıdığı bir görevliye bıraktı. Kit bavula sarıldı, Anne Kaptan'ı kucağına aldı ve trene bindiler. Kapılar kayarak kapandı. Tren yola koyuldu. Saat beşe çeyrek vardı. Denize on dört dakika. Ve beklemeyecek bir doğum günü.

Tren sallandı. Kit bavulu kucağında tutuyor, iki başparmağını pirinç kilitlere sımsıkı bastırıyordu. Tik takları saydı. Sayıyı karıştırdı. Baştan başladı. "Ya eve gittiyse?" diye fısıldadı. "O zaman denize çok güzel bir gezi yapmış oluruz," dedi Okafor Amca, "dönüş yolunda düşünecek de çok güzel bir sorumuz olur." Dışarıda yağmur inceldi. Deniz göründü; gri, gümüş ve kocaman. Yamaçlar minicik pembe çiçeklerle çil çil olmuştu. Tren, hattın sonundaki küçük istasyona ohh diye iç çekerek girdi. Bir bankta ufak tefek, tombul bir adam oturmuş, boş ellerine bakıyordu. Yanında sarı elbiseli bir kız üç balon tutuyordu. Kimse gülümsemiyordu.

Kit derin bir nefes aldı ve banka doğru dimdik yürüdü. "Affedersiniz," dedi. "Sanırım bu sizin. Tik tak edip duruyordu." "Dedem bütün öğleden sonra üzgündü," diye fısıldadı kız. "Balonlarımı yüz kere saydım. Hâlâ üç tane." Yaşlı bey başını kaldırdı. Yüzü, bir lamba yanmış gibi griden altın rengine döndü. Titreyen, yağlı parmaklarıyla mavi fiyongu çözdü ve kapağı kaldırdı. İçinde, talaşın arasında, minik tahta ev biçiminde bir saat duruyordu. Pırıl pırıldı. Cilalanmış, diye not etti Kit. Limonla. "Yedinci yaşın kutlu olsun, Nia. Kuş saat beşte çıkar. Tam senin doğduğun dakikada." Kit istasyon saatine baktı. Yelkovan yavaş yavaş ilerliyordu... ilerliyordu...

Tık. Minik kapı ardına kadar açıldı. İçinden küçük tahta kuş fırladı ve öttü. Bir, iki, üç, dört, beş kere. Nia öyle bir çığlık attı ki üç balonun üçü de hoplayıverdi. Saatçi amca gözlerini yağlı kol ağzıyla sildi. Anne de kendi gözlerini sildi. "Alerjim tuttu," dedi Anne kararlı bir sesle. Kimse inanmadı. "Ben de zaman makinesi sanmıştım," diye itiraf etti Kit. Saatçi amca kıkırdadı. "Akıllı kızsın. Biraz öyle zaten. Aynı mutlu dakikayı her gün yeniden getiriyor." Sonra pembe çiçeği kayışın altından çekip Kit'in defterinin arasına koydu. "Denizden bir teşekkür," dedi.

O akşam Kayıp Eşya Bürosu'na dönmüşlerdi. Yağmur cam çatıda davul çalıyor, şemsiyeler sıra sıra damlıyordu. Kit defterinin yepyeni bir sayfasını açtı. Tek kelime yazmadı. İçinden kuş fırlayan bir saat çizdi, pembe çiçeği de yanına bastırdı. Anne omzunun üstünden baktı. "Haftada on bir çalar saat," dedi. "Ama bir kere bile kuş çıkmadı." Sonra şemsiyeliğe baktı; orada tanıdık, pasaklı bir kedi uyuyormuş gibi yapıyordu. "İlginç," dedi Anne. Kaptan tek gözünü çok yavaş açtı. Ve göz kırptı.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →