
Dedemin Son Seferi
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaChange and goodbyes

Kırk yıl boyunca her gün, Leo Dede Küçük Martı'yı denizin karşı yakasına götürmüş, sonra geri getirmişti. Düt düt, karşıya. Düt düt, eve. Ama yarın onun son günüydü. Ondan sonra dümene yepyeni bir kaptan geçecekti. Defne kollarını kavuşturdu. "O iş," dedi Defne, "OLMAYACAK." Sonra ayaklarını vura vura plan yapmaya gitti.

Birinci Plan: Şapka yoksa kaptan da yok. Son sabah erkenden Defne parmak uçlarında bilet kulübesine girdi. Dede'nin beyaz kaptan şapkasını askısından aldı ve çamaşır sepetinin en dibine tıktı. "Hah!" diye fısıldadı. Ama bir döndü ki, birisi şapkayı çoktan bulmuş. Kocaman, turuncu ve mışıl mışıl, mışıl mışıl uyuyan biri.

Leo Dede boş askıya baktı. Paşa'ya baktı. Paşa kimseye bakmadı. "Eh," dedi Dede, başına bir kurulama bezi bağladı ve dümene geçti. "Şahane!" diye bağırdı yolcular. "Ne kadar da şık!" "Bunu neden hep takmıyordunuz?" "O iş," dedi Defne, "BİR DAHA OLMAYACAK." Uzun bir şey lazımdı. Düğüm atılacak bir şey. Saplı bir şey.

İkinci Plan: Bağla gitsin. Öğle vakti Dede çayının başında mırıldanırken Defne atlama ipini getirdi. Kocaman iskele babasına: dola, dola. Küçük Martı'nın korkuluğuna: dola, dola, dola. Yedi düğüm attı. Sonra ne olur ne olmaz diye üç tane daha. Sonra iskelenin ortasına çekildi. "İşte. Kimse hiçbir yere gitmiyor." Düt düt! diye öttü Küçük Martı.

Küçük Martı dalgada bir inip bir kalktı. Atlama ipi gerildi… gerildi… ve GERİLDİ. TOYYYNG! Bir martı ipin üstüne kondu, zıp zıp zıpladı, sanki şehrin en güzel salıncağıymış gibi. Dede iskeleye indi. "Ne güzel düğümler," dedi. "Çok sağlam. Çok da zıp zıp." Sonra hepsini teker teker çözdü. Defne martılara ters ters baktı. Düdüğüne dokundu. Bir planı daha vardı.

Üçüncü Plan: Martılar. En son seferden hemen önce Defne bilet kulübesinin basamağına çıktı ve düdüğünü öttürdü. PIRRRİİİİİT! "Martılar! Dinleyin beni! Suyun üstünde sıraya dizilin. Yolu kapatın. Bugün KİMSE karşıya geçmiyor!" Limandaki bütün martılar başlarını çevirdi. Kanatlarını açtılar. Ve havalandılar…

…ve Defne'nin yanından vınn diye geçip dosdoğru simitçi arabasına uçtular. "Sıcak! Taze! Susamlı!" diye bağırdı simitçi. Defne yanakları ağrıyana kadar düdük öttürdü. "İhtiyar Hasan bile kalmadı," dedi Dede. "Oysa İhtiyar Hasan çok sadıktır. Simite." Düt düt! En son seferin vakti gelmişti. "O iş," dedi Defne, çok sessizce, "olmayacak." Ama oldu. Defne vapura en son, ayaklarını vura vura bindi.

Defne vapurun en arkasında, sırtı denize dönük dikildi. Kubbelere bakmadı. Pırıl pırıl suya da bakmadı. Leo Dede bir tabure çekip yanına oturdu. Eski bir vapur şarkısı mırıldandı. "Üzgün falan değilim," dedi Defne. "KIZGINIM." "Hakkın var kızım," dedi Dede. Sonra ekledi: "Defneciğim, son seferde kaptan ne yapar, biliyor musun?"

Defne bilmiyordu. Bunun için hiç planı yoktu. "Birisi," dedi Dede, "çanı çalar. Bütün şehir vapurun eve döndüğünü duysun diye." Kimin çalacağını söylemedi. İskele yaklaşıyordu. Kocaman pirinç çan parıl parıl parlıyordu. Defne dimdik yürüyüp vapurun önüne geçti, ipi yakaladı ve öyle bir çaldı ki atkuyruğu hopladı, gözleri buğulandı. DAN! DAN! DAN! Herkes alkışladı. Şehirdeki bütün martılar da bulut gibi havalandı.

Ertesi sabah Leo Dede iki bilet aldı. Defne'yle üst güverteye oturdular; ellerinde sıcacık bir simit, aralarında Paşa. Yeni kaptan el salladı. Düt düt, karşıya! "Kırk yıl," diye iç geçirdi Dede, "ve sonunda manzarayı seyredebiliyorum." Defne de baktı. Gerçekten çok güzel bir manzaraydı. "Yarın aynı saatte?" diye sordu Dede. "O iş," dedi Defne, "KESİNLİKLE OLACAK."
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







