Ada ve Takım Arkadaşı Derdi

Ada ve Takım Arkadaşı Derdi

İleri9–10 yaş12 sayfaTeamwork

Tuzlakıyı'da, deniz rüzgârı her estiğinde vida kavanozlarının şıngırdadığı bahçedeki kulübede, yani atölyesinde, Ada şimdiye kadarki en iyi fikrini çizdi. “Hava-Bot!” diye ilan etti. “Rüzgârı, sıcaklığı, hava basıncını ölçüyor. Sayıları çatır çutur hesaplıyor ve yarının havasını, yarın daha ayakkabılarını giymeden söylüyor.” Bolt tekerlekleriyle yaklaştı. Lamba gözü iki kez yanıp söndü. “SORU: ÇALIŞACAK MI?” “Tabii ki.” Bilim fuarına iki hafta vardı. Ada iki haftada robot yapabilirdi. Bir keresinde iki günde tereyağı süren bir ekmek kızartma makinesi yapmıştı, üstelik sadece bir perdeyi tutuşturmuştu. “Birincilik,” dedi, “resmen benim.” O sırada, her şeyi mahvedecek o kelimeyi henüz duymamıştı.

“İKİŞERLİ!” dedi Pike Öğretmen; gezegen küpeleri, sallantıya girmiş bir güneş sistemi gibi sallandı. “Herkes bir ortakla çalışacak. Bilim bir takım sporudur.” Bilim, diye düşündü Ada, spor falan değildi. Spor yavaştı. “Ada,” dedi Pike Öğretmen, “sen Theo'yla çalışıyorsun.” Theo Marsh altıncı sınıfların en sessiz çocuğuydu. Sınıfta da yağmurluğunu çıkarmazdı. Bir keresinde yağmurlu bir teneffüsün tamamını bisiklet parkının yanında yüzüstü yatarak geçirmişti. Ada ne yaptığını sorunca “İzliyorum,” demişti. O kadar. Şimdi Ada'nın yanına süzülüp defterini açtı. İçi salyangoz doluydu. Sayfalarca salyangoz. “Merhaba,” dedi. “Merhaba,” dedi Ada. “Harika. Süper. Robotu ben hallederim, sen de… gerisini.” “Gerisi ne?” “Tabii ki,” dedi Ada, “bir şey bulurum.”

Ada'nın bulduğu şey görevlerdi. Küçük görevler. Robottan epey uzak. “Theo, vidaları ayırmak senin işin.” Theo onları önce büyüklüğüne, sonra rengine, sonra parlaklığına göre ayırdı. “Theo, feneri tutmak senin işin.” Öyle kıpırdamadan tuttu ki fenerin üstüne bir güve kondu. “Theo, sen de… kutudan sorumlusun.” Kutuyu zımparaladı. Bütün öğleden sonra. Kutu, Tuzlakıyı'nın en pürüzsüz kutusu oldu. Bu arada Ada son hız lehimledi, vidaladı, mırıl mırıl şarkı söyledi; kıvılcımlar koruyucu gözlüğünden sekip duruyordu. “Çok yavaş,” diye fısıldadı Bolt'a. “SORU: YAVAŞ MI? VİDALAR PARLAKLIĞA GÖRE AYRILDI. PARLAKLIĞIN BİR KATEGORİ OLDUĞU BİLİNMİYORDU.” Bolt'un lamba gözü hızlı hızlı yanıp söndü. “YENİ KLASÖR OLUŞTURULDU.” Kulübenin öbür ucunda zımpara sesi kesildi. Theo zımparayı bıraktı, küçük pencereden dışarı baktı ve ağzını açtı.

“Salyangozlar yukarı çıkmış,” dedi Theo. Ada başını kaldırmadı. “Hı hı.” “Arka duvarda.” Sıradaki bütün evlerin bahçesinin arkasından, Theo'nunkinden de geçen upuzun bir tuğla duvardı bu. “Tepeye yakın tırmandılar mı, birkaç saat sonra genelde yağmur yağıyor. Yarıyıl tatilinden beri not alıyorum.” “Salyangozlar,” dedi Ada, “bilim değildir. Bilim sensördür. Bilim veridir. Bilim, gezmeye çıkmış sümüklü bir şey değildir.” Theo biraz pembeleşti. Defterini, uyuyan bir bebeğin kapısını kapatır gibi usulca kapadı. Ada'nın içinde küçük, dikenli bir şey kıpırdadı. Onu bir İngiliz anahtarıyla ezip geçti. Ama Bolt yanaştı; bisküvi kutularına bile nazik olan Theo da sayfaları lamba gözünün altında tek tek çevirdi. “SALYANGOZ VERİSİ: KAYDEDİLDİ.” Çay saatinde yağmur yağdı. Ada sirenin kablolarını bağlıyordu, fark etmedi. Bolt fark etti. “SALYANGOZLAR: BİR,” dedi kendi kendine. “HAVA-BOT: HENÜZ HESAPLANMADI.”

İlk haftanın sonunda Hava-Bot muhteşemdi. Dönen bir çanağı vardı. Balık biçiminde bir rüzgârgülü vardı. On yedi yanıp sönen ışığı, bir sireni ve Ada'nın kendi kaydedip kalınlaştırdığı, nezle olmuş bir haber spikeri gibi çıkan bir sesi vardı. “Dünün sayılarını alıyor,” diye açıkladı Theo'ya; Theo sormamıştı. “Rüzgâr, sıcaklık, basınç, hepsi. Sonra yarını hesaplıyor. Hızlı.” “Dünün,” dedi Theo. “Tabii ki.” “Yani ileriyi görmek için geriye mi bakıyor?” “Geriye harika bakıyor.” Theo yavaşça başını salladı ve sayfa kenarına bir salyangoz çizdi. Artık her öğleden sonra on dakika duvarın başında duruyordu; her öğleden sonra Bolt da peşinden tıngır mıngır gidiyordu. “SALYANGOZ VERİSİ: KAYDEDİLDİ.” Ada buna Bolt'un salyangoz dönemi diyordu. Perşembe günü, bütün sınıfın önünde, Hava-Bot ilk tahminini yapacaktı. Ada her ışığı iki kez parlattı. Duvara bakmadı.

Sınıf ön masanın etrafına toplandı. Pike Öğretmen'in küpeleri neredeyse yörüngeye girmişti. Ada düğmeye bastı. Hava-Bot lunapark gibi ışıl ışıl yandı. Çanak döndü. Balık fırıl fırıl döndü. Siren öyle bir öttü ki, VİYU VİYU, Pike Öğretmen'in kahvesi dalgalandı. Sonra nezle olmuş spiker sesi gürledi: “YARIN: GÜNEŞLİ. GÜN BOYU. TEK BULUT YOK.” Tepesinden, bir yayın ucunda küçük karton bir güneş fırladı ve hop hop sallandı. Sınıf gerçekten alkışladı. Ada eğilip selam verdi. Niyeti yoktu. Kendiliğinden oldu. Arkasından Theo çok sessizce, “Sabah çıkarken arka duvardaki salyangozlar yarı yoldaydı,” dedi. “Akşama tepede olurlar.” “Theo.” Ada en sabırlı gülümsemesini takındı; pek de sabırlı değildi. “Hava-Bot'un on yedi ışığı var. Salyangozların hiç yok. Yarın güneşli olacak.” Durdu. “Tabii ki.”

Bardaktan boşanırcasına yağdı. Çisenti değil. Serpinti değil. Kaldırıma çarpıp sana bir daha saldırmak için geri seken türden bir yağmur. Ve Ada güneş gözlüğü takıyordu. Kahvaltıda Anneanneye şaka olsun diye takmış, sonra saati görünce kafasının üstüne itivermişti. Kapüşonu kaşlarına kadar indirip zile yetişmek için yol boyu koştu; su birikintilerinden başka bir şey görmedi. Sınıfın kapısında kapüşonu geri itti, güneş gözlüğü de kayıp tam burnunun üstüne oturdu. Biri fark etti. Sonra herkes fark etti. “Hava durumu!” diye gürledi Kieran, kalın, burnu tıkalı bir sesle. “GÜNEŞLİ!” Kahkaha, stadyumda dolaşan bir dalga gibi bütün sınıfı dolaştı. Pike Öğretmen'in bile dudağı seğirdi, sonra hemen toparladı. Ada'nın yüzü çenesinden ponponlarına kadar alev alev yandı. Gözlüğü çok yavaşça çıkardı ve oturdu. Hiçbir şey söylemedi.

O gece yağmur çatıda öyle bir davul çaldı ki, sanki o da içeri girip Ada'ya gülmek istiyordu. Ada uyuyamadı. Gözlerini her kapattığında yayının ucunda hoplayan karton güneşi gördü. Montunu giyip sessizce aşağı indi. Anneanne mutfak masasında bulmaca çözüyor, kakao içiyordu. “Bir dakika,” dedi Ada. “Bir şeye bakıp geleceğim.” “Kapüşonunu tak,” dedi Anneanne ve kapı önünün ışığını yaktı. Bolt peşinden geldi, tekerlekleri vıcık vıcık etti. El fenerinin ışığı ıslak tuğlalarda yukarı doğru tırmandı. Yosunu geçti. Sarmaşığı geçti. Yukarı, yukarı, neredeyse tepeye kadar. Salyangozlar. On iki tane, parıl parıl, tuğlaların gökyüzüne değdiği yerde oturuyorlardı. Tam Theo'nun dediği yerde. Ada uzun süre yağmurun altında durdu. “Bolt,” dedi sonunda, kendine hiç benzemeyen bir sesle. “O salyangoz verisi. Hâlâ sende mi?”

Bolt'un lamba gözü daha da parladı. Teneke gövdesi tıkırdadı ve düz, sabırlı sesiyle başladı: “SALI. SALYANGOZLAR YUKARIDA. SAAT DÖRTTE YAĞMUR. ÇARŞAMBA. SALYANGOZLAR AŞAĞIDA. YAĞMUR YOK. CUMA. SALYANGOZLAR YUKARIDA. ÇAY SAATİNDE YAĞMUR.” Saydı da saydı. Ada sirenini bağlarken Theo her öğleden sonra elinde kalemiyle o duvarın başında durmuştu. “ÖZET. YAĞMURDAN ÖNCE SALYANGOZLAR YUKARIDA: DOKUZDA DOKUZ. HAVA-BOT: BİRDE SIFIR.” “Sağ ol, Bolt.” “TEŞEKKÜR KAYDEDİLDİ.” Ada sırılsıklam çimenlere oturdu. Hava-Bot yalnızca dünü bilmişti. Bütün kısacık ömrünü geriye bakarak geçirmişti, hem de harika bir şekilde. Duvarın üstünde on iki salyangoz karanlıkta oturuyordu; hiç böbürlenmeden. Ada ayağa kalktı. Yağmur burnunun ucundan damladı. Ne yapması gerektiğini çok iyi biliyordu. Sadece yapmayı hiç, ama hiç istemiyordu.

Theo üç kapı aşağıda oturuyordu. Ada ertesi sabah kahvaltıdan önce gitti; montu açık, rüzgârda uçuşuyordu, çünkü fermuar on bir saniye sürer ve o arada cesareti kaçabilirdi. Kapıyı çaldı. Ponponlarından su damlıyordu. Theo kapıyı çoraplarıyla açtı. Ada'ya baktı. Yağmura baktı. Güneş gözlüğünden hiç söz etmedi; bu nedense hem daha kötüydü hem daha iyi. Ada tereyağı süren bir ekmek kızartma makinesi yapmıştı. Bisküvi kutusundan bir robot yapmıştı. Ama şu kelimeleri bir araya getirmek, hayatında yaptığı en zor şeydi. “Sen haklıydın,” dedi. “Ben yanıldım.” Yağmur yağmaya devam etti. “Bana yardım eder misin?” Theo gözlüğünü burnunun üstüne itti. Sonra kenara çekilip onu içeri aldı. “Sana bir havlu getireyim,” dedi. “Sonra da güzel sayfayı göstereyim.”

Güzel sayfa sonlara doğruydu: kocaman çizilmiş tek bir salyangoz, boynuzları iki minik periskop gibi yukarı uzanmış. Kenarlarda düzinelerce küçük salyangoz. “Tırmanmadan önce böyle yapıyorlar,” dedi Theo. “Havayı yokluyorlar. Bence yaklaşan nemi hissediyorlar. Emin değilim. O yüzden yazmaya devam ediyorum.” “O zaman Hava-Bot'un da boynuzları olmalı,” dedi Ada; telleri çoktan kapmıştı bile. Bir saat geçmeden robotun saplar üstünde, eğilip bükülen iki nem sensörü vardı. “Kulübeye bakıyorlar,” dedi Theo. “Tabii ki kulübeye bak—” Ada sustu. Güzel sayfadaki küçük salyangozların hepsi aynı yöne bakıyordu: ıslak rüzgârın geldiği yere, denize. Sapları dört saniyede çevirdi. Sireni de çanağı da söktüler. (Anneanne öyle rahatladı ki yulaflı bar yaptı.) Tepeye, içinde ödünç alınmış bir salyangoz olan küçük bir cam fanus kondu. “SORU: SALYANGOZ TAKIMDA MI?” “Kıdemli bilim insanı o.” Altıncı sınıfta bir yerlerde bir volkan boyanıyordu.

Bilim fuarında Hava-Bot boynuzlarını denize çevirdi ve Ada'nın kendi, sıradan sesiyle, “Yarın: büyük ihtimalle çisenti. Lütfen salyangoza da bakın,” dedi. Volkan kazandı. Başka ne olacaktı ki? Ama üniversiteden gelen bir bilim insanı, çok kibarca, Theo'nun defterini ödünç alıp alamayacağını sordu. Theo haşlanmış karides gibi pespembe kesildi. Sonra kadın Ada'ya salyangoz fikrinin onun olup olmadığını sordu. “Tabii ki hayır,” dedi Ada sırıtarak. “Ben yanılmakla meşguldüm.” Ertesi akşam çiseledi. Ada'yla Theo arka duvarın üstünde oturdular; defterler açık, salyangozların tırmanışını izlediler. Uzun, nemli, güzel bir süre kimse tek kelime etmedi. “SORU,” dedi Bolt, minicik bir salyangozun üstüne minicik bir şemsiye tutarak. “BU BİLİM Mİ?” Ada salyangozlara baktı. Theo'ya baktı. Sonra bir şey yazdı; yavaş yavaş, özene bezene, tıpkı Theo gibi. “Tabii ki,” dedi.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →