
Denizin Dibi Nerede?
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaOcean

Nokta iskelenin ta ucunda duruyordu. Elinde pürüzsüz, bembeyaz bir çakıl taşı vardı. Bütün kumsalın en güzel çakıl taşıydı bu. Taşı bıraktı. Tıp. Taş sallana sallana indi, aşağı, daha aşağı… sonunda gözden kayboldu. "Peki nerede DURACAK bu?" diye sordu Nokta. Profesör Huberta gözlüğünü yukarı itti. "Hadi gidip öğrenelim!"

Huberta bir kolu çekti. Çizgili balon şemsiye gibi kendi kendine katlandı. Fincanın üstüne cam bir kubbe çat diye kapandı. Hop, bir lamba çıktı! Hop, minik bir kıskaç kol açıldı! Çıt-çat! Merak Fırıldağı artık uçan bir makine değildi. Artık bir denizaltıydı! İskeleden yuvarlandı ve CUMBUUL! diye suya düştü. Sonra çakıl taşının peşinden aşağı daldılar.

Denizin üstü pırıl pırıl, cıvıl cıvıldı. Çizgili balıklar vızır vızır geçti. Sarı balıklar zikzak çizdi. Bir deniz kaplumbağası kürek çeke çeke yanlarına geldi ve içeri baktı. "Günaydın!" dedi Huberta. "Buralara sık gelir misiniz?" Kaplumbağa gelirmiş. Hem de her gün. "Dip BURASI mı?" diye sordu Nokta. "Daha değil," dedi Huberta. Beyaz çakıl taşı da fırıl fırıl dönerek inmeye devam etti.

Aşağı indikçe deniz mavileşti. Sonra daha da mavileşti. Sonra masmavi oldu. Kocaman gözlü bir kalamar süzülüp geçti. Bir denizanası pelte gibi salındı. Nokta'nın nefesi soğuk camda küçük bir bulut yaptı. "Dip BURASI mı?" diye sordu Nokta. "Daha değil," dedi Huberta. "O zaman denizin ışığını kim KAPATTI?" "Işık nereden gelir?" dedi Huberta. Nokta yukarı baktı. Güneş, çok uzakta soluk bir lekeydi. "Aaa! Işık buraya kadar inemiyor!"

Sonra hiç mavi kalmadı. Sadece siyah. Yukarısı siyah. Aşağısı siyah. Buz gibi cama bastıran kapkara bir siyah. Huberta gözlüğünü sildi. İşe yaramadı. Lambayı yaktı. Küçücük, yapayalnız bir daire çıktı ortaya. İçinde de hiçbir şey yoktu. Nokta'nın dikenleri diken diken oldu. Burnu seğirdi. Huberta'nın tüylerine sokuldu. "Hiç sevmedim burayı," diye fısıldadı. Huberta onu kanadıyla sımsıkı sardı. Sonra, çok uzaklarda… bir şey göz kırptı.

Nokta lambaya baktı. Karanlığa baktı. Patisi birazcık titredi. Sonra minik patisini yukarı uzattı… ve lambayı KAPATTI. "Nokta!" diye haykırdı Huberta. "Şşş," dedi Nokta. "Bekle." Beklediler. Bir nefes. İki nefes. Üç…

Ve karanlık ışıl ışıl oldu! Işıldak balıkları saçılmış yıldızlar gibi pırıldadı. Bir denizanası mavi mavi yanıp söndü. Yan, sön. Yan, sön. Küçük bir fener balığı, ışıl ışıl oltasıyla hoplaya hoplaya geçti. Olta ucunda gece lambası taşıyor gibiydi. "Peki bu ışık nereden geliyor?" diye sordu Huberta. Nokta sevinçle cıyakladı. "Aaa! Anladım! Işığı kendileri yapıyorlar!" "Dip BURASI mı?" diye fısıldadı Nokta. "Daha değil," diye fısıldadı Huberta.

Süzülen bir kuş tüyü gibi ağır ağır indiler, ta ki… güp. "Görmek istiyorum!" dedi Nokta ve lambayı yeniden AÇTI. Yumuşacık, gri çamur. Hiç olmadığı kadar soğuk. Her yerden daha sessiz. Bir dumbo ahtapotu, kulak gibi yüzgeçlerini sallaya sallaya geçti, "merhaba" der gibi. "Dip BURASI mı?" diye sordu Nokta. Huberta'nın gözleri parladı. "Sen ne dersin?" "Bence," dedi Nokta, "dip BURASI!"

İşte orada, bir deniz hıyarının yanında, pürüzsüz, bembeyaz bir çakıl taşı duruyordu. ONUN pürüzsüz, bembeyaz çakıl taşı. Huberta kıskaç kola uzandı. "Eve götürelim mi?" Nokta taşa baktı. Pırıl pırıl ışıldak balıklarına, kulak sallayan ahtapota, mışıl mışıl uyuyan deniz hıyarına baktı. "Hayır," dedi. "Artık burada yaşıyor." Cama tık tık vurdu. "İyi geceler, çakıl taşı."

O gece Nokta, tavanının her yerine parlayan yıldızlar yapıştırdı. Bir de parlayan balıklar. Bir de azıcık yamuk, parlayan bir ahtapot. Sonra minik patisini yukarı uzattı… ve ışığı KAPATTI. Karanlık. Sonra tavanındakiler birer birer parlamaya başladı. Nokta yastığına gömüldü; aşağı, daha aşağı, daha da aşağı… ta dibe kadar.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







