
Gus ve Büyük Saç Kesimi
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaNew experiences

Merhaba. Ben Gus. Rosa'nın yatağının altında, kayıp çoraplarla toz yumaklarının arasında yaşarım. Şşşt. Bu gece Rosa odaya güm güm basarak girdi, kendini pat diye yorganın üstüne attı. "Yarın ilk kez saçımı kestireceğim," dedi tavana bakarak. "Ama ben GİTMİYORUM." Ben hiç saç kestirmedim. Bir kere bile. Hiç ama hiç. Ama kuaförleri çok iyi bilirim. KOCAMAN makasları vardır. Kapı kadar büyük!

Rosa endişelerini karanlığa fısıldadı. "Acıyacak mı? Kulaklarımı da keserler mi? Eve bambaşka biri olarak mı döneceğim?" Tüylerim diken diken oldu. Zavallı Rosa! Önce birinin gidip bir denemesi lazım. Cesur birinin. Toz yumaklarına baktım. Toz yumakları bana baktı. "Ben yaparım," dedim yutkunarak. "Önce kendi tüylerimi keserim, bir deneme yaparım. Ne kadar zor olabilir ki?"

(Epey zordu.) El işi kutusu halının ta öbür ucundaydı. Uyuklayan bir terliğin yanından parmak ucumda geçtim. Dökülmüş simli yapıştırıcıya vıcık vıcık basa basa yürüdüm. Tuğla Dağı'na tırmandım. Sonunda! Çocuk makası! Ucu kaşık gibi yuvarlak ve küt. İnsan saçı gerçek kuaförlerin işidir. Ama canavar tüyü bambaşkadır. Perşembeye kadar geri uzar. Yuvama dönünce bilye lambamı yaktım. "Acımayacak," diye fısıldadım. "Herhalde. Umarım."

KIRT! Yeşil bir tüy tutamı süzülüp yere düştü. Canımın acımasını bekledim. Hiç acımadı. "Acımıyor!" diye ciyakladım. Saçların duyguları yokmuş. Kontrol ettim. Onlara sordum. Hiçbir şey demediler. Ben de buradan biraz kestim. Şuradan biraz. Sonra şuraya uysun diye buradan biraz daha. Çantada keklik! Sonra parlak şeker kutusunun kapağına bir göz attım.

Ah. Eyvah. Bir yanım uzun ve kabarıktı. Öbür yanım kısa ve diken dikendi. Bir canavarın yarısıyla bambaşka bir canavarın yarısına benziyordum. "Hemen eşitleyiveririm," dedim. "Ne kadar zor olabilir ki?" (ÇOK zordu.)

Kırt, kırt, kırtı-EYVAH! Şimdi tam ortada neredeyse kel bir şerit vardı. Tepede de boya fırçası gibi dimdik duran tek bir tutam. Toz yumakları "Hıı!" dedi. Biri bayılıp bir çorabın içine düştü. "Geri uzar," dedim, tıpkı büyüklerin arabada "Az kaldı!" demesi gibi. Derken perdeler pembeleşti. Sabah olmuştu! Biri de gıcır gıcır yataktan kalkıyordu...

Yukarıda Rosa of çekti. "Bugün," dedi incecik bir sesle. "Ben yine de gitmiyorum." Yatağın altında bir el feneri ışığı kıpır kıpır dolaştı. Sonra iki kocaman kahverengi göz belirdi. "Kimse var mı?" Çorapların arkasına saklanabilirdim. Kendimi minder gibi gösterebilirdim. Ama bunu onun için yapmıştım. Derin bir nefes aldım, ışığa çıktım ve "Tadaaa!" dedim.

Rosa bana baktı, baktı. Ağzı titredi. Önce kıkır kıkır güldü. Sonra burnundan bir horultu kaçtı. Sonra öyle kocaman bir kahkaha attı ki, yataktan yuvarlanıp halıya düştü. Hıçkırık tutana kadar güldü. Korkmayı unutana kadar güldü. "Acıdı mı?" dedi hıçkıra hıçkıra. "Azıcık bile acımadı." "Hâlâ sana benziyor musun?" Hımm. Benziyor muydum?

Bir çorba kaşığına göz attım. Tek kocaman göz. İki mor boynuz. Her ayakta dört parmak. Hâlâ Gus. Sadece biraz... serin. Rosa boya fırçası tutamımı eliyle bastırdı. Boyng! Hemen dimdik geri fırladı. Rosa kendi kulaklarına dokundu. Sol kulak. Sağ kulak. İkisi de yerinde. Kapıya baktı. Sonra bana baktı.

Rosa ayakkabılarını kendi başına getirdi. Eve çilekli şampuan kokarak döndü, elinde kırmızı bir lolipopla. O gece yatağın kenarına oturduk. "Gıdıkladı," dedi. "İki kulağım da yerinde!" Yeni saçları sağa sola savruldu. Benim yeni tüylerim savrulmadı. Boyng diye zıpladı. "Zor muydu?" diye fısıldadım. Rosa göz kırptı. "Ne kadar zor olabilir ki?" (Hiç de zor değildi.)
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







