
Huberta Bir Dinozor!
Orta7–8 yaş12 sayfaDinosaurs

Nokta bir ayçiçeği tohumu ekmek için çukur kazıyordu ki küçük küreği bir şeye çarptı: Tın! Daha hızlı kazdı. Topraktan bir kemik çıktı. Uzun, ince, uçları tümsek tümsek, gizemli bir kemik. "Profesör!" diye cıyakladı Nokta. "Bir DİNOZOR buldum!" Profesör Huberta meşeden aşağı süzüldü; önce gözlüğü geldi, sonra kendisi. Kemiğe baktı. Nokta'ya baktı. "Dinozor mu? Bizim bahçede mi? Ne harika! Peki nereden biliyorsun?" "Çünkü bu bir kemik," dedi Nokta. "Hem de gizemli." "Bunlar çok güzel iki başlangıç," dedi Huberta. "Ama bir dedektifin ipucuna ihtiyacı vardır. Hadi gidip öğrenelim!"

Merak Fırıldağı fincanını tıngırdattı, çizgili sıcak hava balonunu şişirdi ve onları ormanın üstünden, tepelerin üstünden, denizin üstünden uçurup tilki gibi kıpkırmızı bir çöle indirdi. İki bilim insanı tozun içinde diz çökmüş, fırçalıyordu. Fış, fış, fış. Kayadan kayık kadar kocaman bir kaburga kemiği uzanıyordu. "Paleontologlar," diye fısıldadı Huberta. "Kemik dedektifleri." Nokta kaburgaya dokundu. Soğuktu. Sertti. Koca bir taş kadar ağırdı. "Ama NEDEN bu kemik taştan?" dedi. "Benimki taş değil ki." Huberta'nın gözleri ışıldadı. "Sence bir şeyi çamurun içinde çok, çok, ÇOK uzun süre bırakırsan ne olur?"

Nokta düşündü. Göletin dibindeki çamuru düşündü; nasıl da kat kat, battaniye gibi üst üste bastırıyordu. "Gömülür," dedi yavaşça. "Sonra üstüne daha çok çamur gelir. Daha da çok. Sonra içine su sızar, minicik taş parçacıkları taşır... parçacıklar kemiğin içini doldurur... ta ki bütün kemik taşa dönene kadar!" "Milyonlarca yıl boyunca," dedi güneş şapkalı kadın. "İşte buna fosil denir." Yanında sakallı adam kemikleri bir örtünün üstüne diziyordu: bir bacak, bir kalça, bir kuyruk, bir parmak. Birini evirip çevirdi. Başka birini denedi. "Aaa! Anladım!" dedi Nokta. "Bu bir yapboz. Yalnız kutusunu saklayan olmamış."

Sakallı adam Nokta'ya küçük, kırık bir kemik uzattı. İçi delik deşikti; sünger gibi, bal peteği gibi. "İçi boş," dedi. "Tüy gibi hafif. Küçük bir dinozorunmuş bu." Nokta hemen defterini çıkarıp çizdi: delik delik bir kemik. "Bir numaralı ipucu!" Sonra patisinin yanında, kırmızı kayaya basılmış bir şey gördü. Bir iz. Sonra bir tane daha. Sonra bir tane daha, sıra sıra uzaklaşıyordu. Hepsinin önünde üç uzun parmak vardı. "Ayak izleri!" Bir tanesini parmaklarıyla birlikte çizdi. "İki numaralı ipucu!" Huberta omzunun üstünden baktı. "Şahane. Ama kemikler ve ayak izleri bize ancak bu kadarını anlatır. Derisiyle, canlı canlı bir dinozor görmek istemez misin?"

Huberta, Merak Fırıldağı'nın pirinç kadranını geriye çevirdi. Geriye. Daha da GERİYE, ta ki kadran fırıl fırıl dönüp Nokta'nın dikenleri diken diken olana kadar. Bulutlar dağıldığında çöl gitmişti. Aşağıda buharlı, yemyeşil bir orman uzanıyordu; vızıldayan, damlayan, kocaman bir orman. "Biz burada, yukarıda kalıyoruz," dedi Huberta. "Biz misafiriz. Misafirler eşyaların üstüne konmaz." Bir şey kıpırdadı. Ağaçların arasından bir kafa yükseldi. Yükseldi. Yükseldi de yükseldi. Nokta'nın gördüğü en uzun boynun ucunda, küçük, sakin bir yüz yaprak çiğniyordu. "Ama NEDEN boynu bu kadar uzun?" diye fısıldadı Nokta. "Sen ne dersin?" dedi Huberta.

Nokta, onun koca bir ağacın tepesini çırçıplak bırakmasını seyretti. "Kimsenin yetişemediği yapraklara yetişmek için," dedi. "Zürafa gibi. Çok parlak bir fikri olan bir zürafa gibi." Sonra vııın! Aşağıdaki açıklıktan bir şey fırladı. Küçük bir şey. Çevik bir şey. Durdu, kuyruğunu salladı ve kabarıverdi. Nokta neredeyse fincandan düşüyordu. "TÜYLERİ var!" Pul değil. Tüy. Gövdesinde yumuşacık, kollarında ve kuyruğunda uzun uzun, çizgili çizgili. "Pek çok dinozorun tüyü vardı," dedi Huberta ve kendi kanadını düşünceli düşünceli silkeledi. Nokta göz açıp kapayıncaya kadar onu çizdi. "Üç numaralı ipucu!"

Tüylü dinozor tıpış tıpış çamurdan ve eğrelti otlarından yapılmış bir yuvaya gitti. İçinde dört tane pürüzsüz, mavi-yeşil yumurta vardı. Üstlerine çok dikkatli oturdu; tıpkı altında pasta saklı bir mindere oturur gibi. "Yumurtalar!" diye fısıldadı Nokta. "Dört numaralı ipucu!" Dinozor başını çevirdi ve Nokta yüzünün önünün sivri olduğunu gördü. Neredeyse gaga gibi. "Beş numaralı ipucu!" Yumurtaları çizdi. Sivri burnu çizdi. Sonra başını defterinden kaldırdı. Huberta'ya baktı. Aşağı baktı. Yukarı baktı. Huberta gözlüğünü atkısıyla siliyor, mırıl mırıl şarkı söylüyordu. "Neden bana öyle bakıyorsun?" diye sordu.

Nokta cevap vermedi. Çok meşguldü. Tüy mü? Huberta'nın tüyleri vardı. Bal rengi ve gri. Yüzlercesi. "Altı numaralı ipucu," diye mırıldandı Nokta. Ayak mı? Huberta'nın parmakları fincanın kenarını kavramıştı: önde üç büyük parmak, her birinde kıvrık bir pençe. "Yedi numaralı ipucu." "Profesör," dedi Nokta incecik bir sesle. "Sen hiç yumurta yumurtladın mı?" Huberta gözlerini kırpıştırdı. "Şey, bir kere. Çok uzun zaman önce. Çok güzel bir yumurtaydı." Öhö öhö diye öksürdü. "Neden sordun?" Nokta defterinin sayfalarını çevirdi. İçi boş kemik. Ayak izi. Tüyler. Yumurtalar. Gagalı yüz. Sonra karşısındaki baykuşa baktı; gagalı yüzüne, tepeden tırnağa tüylü haline. Nokta'nın gözleri fincan tabağı gibi açıldı.

"HER ŞEY numaralı ipucu!" diye bağırdı Nokta. "Profesör, SEN BİR DİNOZORSUN!" Aşağıda, uzun boyunlu dinozor çiğnemeyi bıraktı. Huberta gagasını açtı. Sonra yine kapadı. "İçi boş kemikler, uçabilecek kadar hafif olasın diye," dedi Nokta, patilerinde sayarak. "Üç parmaklı ayaklar. Tüyler. Yumurtalar. Bir gaga. Ama NEDEN sen hâlâ buradasın da ötekilerin hepsi fosil oldu?" "Hımm," dedi Huberta usulca. "Ya hepsi gitmediyse?" Nokta öyle sıkı düşündü ki burnu kıpır kıpır oynadı. "Aaa! Anladım!" dedi. "Bazıları devam etti. Çok, çok uzun zaman içinde küçüldüler, uçmaya başladılar ve... kuş oldular. Kuşlar GERÇEKTEN dinozor! Geriye kalanlar onlar!"

Profesör Huberta çok sevindi. Biraz da telaşlandı. "Dinozor," dedi. "Ben. Vay canına." Atkısını düzeltti. "Zaten hep düşünürdüm; altmış altı milyon yaşına göre gayet iyi duruyorum." Sonra dimdik doğruldu, kanatlarını açtı, bütün tüylerini kabarttı, gagasını sonuna kadar açtı ve KÜKREDİ. "Hu." Nokta kıkırdadı. Huberta bu kez bütün göğsüyle bir daha denedi. "HUUU." Aşağıda tüylü dinozor başını yana eğdi, kabardı ve kibarca minik bir "cik" ile karşılık verdi. "İşte," dedi Huberta, gururdan kabına sığmayarak. "Aile."

Eve, meşenin altına döndüklerinde Huberta büyütecini çıkarıp Nokta'nın kemiğini inceledi. İnce ucuna baktı. Tümsekli ucuna baktı. Kokladı. Kaşlarını çattı. Sonra gözlüğünü kaldırıp bir daha baktı. "Nokta," dedi ciddi ciddi, "korkarım bu kemik bir tavuğa ait." "Tavuğa mı?" "Fırında pişmiş bir tavuğa. Tahminimce birilerinin pazar sofrasından." Huberta çitin üstünden şöyle bir baktı; birilerinin arka kapısının önünde şüpheli bir tabak yığını duruyordu. Nokta kemiğe baktı. Defterine baktı. Tüyler. Üç parmak. Yumurtalar. Gaga. Yavaş yavaş, Nokta'nın yüzüne muzip bir gülümseme yayıldı.

"Demek bu GERÇEKTEN bir dinozor kemiği," dedi Nokta. "Küçük bir dinozorun." Huberta bir şey söylemek için gagasını açtı. Sonra kapadı ve gülümsedi. Nokta kemiği yeleğinin cebine, kısacık kaleminin yanına sıkıştırdı. İşte tam o sırada kızılgerdanı fark etti. Çitin üstüne tünemişti; yusyuvarlak, kabarık ve kıpkırmızıydı. Pullu, pençeli parmaklarıyla tahtayı kavramıştı. Başını yana eğdi. Pırıl pırıl, boncuk gibi, çok ama çok yaşlı bir gözünü ona dikti. Nokta kızılgerdana baktı. Kızılgerdan Nokta'ya baktı. "Bir numaralı ipucu," diye fısıldadı Nokta. Kızılgerdan kükremedi. Ama içinden kükremeyi düşünüyordu, belli.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







