
Üşüyen Yeti
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaBeing different

Yetiler soğuğu sever. Karda yuvarlanırlar. Buz gibi şelalelerde yıkanırlar. Kar fırtınalarına şarkı söylerler: avaz avaz, uzun uzun, neşe içinde. Moss da bir yeti. Moss'un üstünde üç kazak, bir atkı, bir ponponlu bere ve iki çift çorap var. Burnunun ucuna tek bir kar tanesi kondu. "Brrr," dedi Moss.

Baba Yeti, Moss'u hop diye kucağına aldı. "MİNİK KARTOPUM!" diye gürledi. "Bu kadar YÜNE ne gerek var! Yeti dediğin SAĞLAM olur!" Sonra kocaman, tüylü kollarıyla Moss'u sevgiyle sımsıkı sardı. Moss'un yakasından içeri bir topak kar kaydı. Moss sağlam olmayı çok istiyordu. Tıpkı babası gibi olmak istiyordu. Bu yüzden denedi.

Önce bir kazağını çıkardı. Yalnızca birini. Rüzgâr aralığı hemen buldu. "Brrr," dedi Moss. "DAHA SAĞLAM!" diye gürledi Baba. Moss şelaleye baktı. Kaya Amca ile Lapa Teyze buz gibi gölcükte şapır şupur yüzüp şarkı söylüyordu. Moss yutkundu. Parmaklarının ucuna basa basa ta kenara kadar gitti. Bir... iki...

CUMBURLOP! "BRRRRRR!" dedi Moss. Dişleri öyle bir takır takır etti ki vadideki bütün kuşlar bir anda havalandı. "MUHTEŞEM!" diye gürledi Baba. "Bu gece DIŞARIDA, karların içinde uyuyabilirsin, GERÇEK bir yeti gibi!" Moss şıpır şıpır damlayarak sudan çıktı. Kendini hiç de muhteşem hissetmiyordu. Sırılsıklam bir çorap gibiydi.

O gece Moss, koca yetilerin yanında bir kar yığınına uzandı. Koca yetiler çığ gibi horul horul horladılar. Moss horlamadı. Moss tir tir titredi. Sabah olunca Baba, burunlu, minicik, mavi bir buz sarkıtı buldu. "BRRRRRRRR," dedi buz sarkıtı. "Hımm," dedi Baba. "Neredeyse sağlam."

Büyükanne Yeti hiçbir şey söylemedi. Moss'un atkısını yeniden boynuna doladı, şişlerini onun patilerine tutuşturdu ve göz kırptı. Moss'un buzları çözüldü. Moss ördü de ördü. Tıkır tıkır, tıkır tıkır. Bir çorap. Bir eldiven. Bir yedek kazak, bir tane daha, bir tane daha. Dışarıda gökyüzü karardı, homur homur homurdandı. Yılın en büyük kar fırtınası geliyordu.

Rüzgâr UĞULDADI. Koca yetiler de sevinçle ona avaz avaz uludular. Sonra... ÇAT! Kar ininin duvarı zikzak zikzak yarıldı. Buz gibi hava vuuuş diye içeri doldu. Kaya Amca titredi. Lapa Teyze titredi. Baba Yeti'nin dişleri de hayatında ilk kez takır takır etti. "Brrrrrrrrrrrr," dedi Baba. Kimse ne yapacağını bilmiyordu. Bir tek...

...Moss biliyordu. Şişlerini kaptı. Hiç örmediği kadar hızlı ördü. Tıkırtıkırtıkır-TAK! Çatlağı yedek kazaklarla tıkadı. Bir, iki, üç. Upuzun, yumuşacık bir yünlü rüzgâr yılanı örüp buz kapının önüne serdi. Uğultu sustu. Vuuuşlama durdu. Ama koca yetiler hâlâ titriyordu.

Moss da titreyen her yetiyi sıcacık bir şeye sardı. Kaya Amca'ya eldiven. Lapa Teyze'ye kulak ısıtıcı. Büyükanne'ye bir şal; gerçi zaten bir şalı vardı ama hiçbir şey söylemedi. Baba'ya da minicik, çizgili bir atkı. İn ısındı. Baba Yeti gözlerini yumdu. "Ohhh," dedi, usulcacık. Baba'nın hayatında söylediği en sessiz şeydi bu.

Ertesi sabah güneş açtı, karlar pırıl pırıl parladı. Bütün yeti ailesi gülerek, gürleyerek tepeden aşağı yuvarlandı. Hepsinin başında elde örülmüş birer ponponlu bere vardı. Baba Yeti'nin başında iki tane vardı. Kimse bu konuda tek kelime etmedi. Büyükanne ise sessizce şişlerini eline aldı ve üçüncüsüne başladı.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







