Pip ve Gökgürültüsü Orkestrası

Pip ve Gökgürültüsü Orkestrası

Başlangıç5–6 yaş10 sayfaFears

Pip hiçbir şeyden korkmazdı. Baykuşlardan korkmazdı. Tilkilerden korkmazdı. Karanlıktan da korkmazdı, hatta yatağın altındaki kapkaranlıktan bile. Bunu sık sık söylerdi, hem de genellikle epey yüksek sesle. "Ben hiçbir şeyden korkmam!" dedi Pip, Yosun'un etrafında fır fır dönerek. Yosun tepeye baktı. Tepenin üstüne kocaman, gri bir bulut oturmuştu. Derken gökyüzü… gümbür-ümbür-ümbür!

Yosun'un beresi sallanmaya başladı. Ponponun yanından iki pembe kulak uzandı. "Ben korkmuyorum!" dedi Pip, berenin içinden. "Kırıntı var mı diye bakıyorum." "Hımm," dedi Yosun. "Kırıntı var mı?" "Bir tane," dedi Pip. "Çok eski bir tane." Tıp. Yosun'un burnuna bir yağmur damlası düştü. Tıp. Tap. Ve sonra bütün gökyüzü… ŞAAARRR!

Yosun ağır ağır, adım adım elma ağacına yürüdü. Orada kocaman bir labada yaprağı, köklerin üstüne dam gibi uzanmıştı. Ama Pip bereden fırladı, dosdoğru benekli bir mantarın altına. "Ben korkmuyorum!" dedi Pip, mantarın altından. "Bunu inceliyorum. Benek var mı diye… bakıyorum." GÜMBÜR-ÜMBÜR-ÜMBÜR! Mantar titredi. Pip de.

Mantar yetmedi. Pip köklerin yanındaki boş bir palamudun içine tıkıştı. Kuyruğu hariç. "Ben korkmuyorum!" dedi Pip, palamudun içinden. Kuyruğu tir tir titriyordu. "Burası bayağı geniş." Yosun geniş olmadığını söylemedi. Hiçbir şey söylemedi. Başını yana eğdi ve dinledi. Sonra yavaşça: "Piiip. Duyuyor musuuun?"

"Yapraklarda tıpır tıpır," dedi Yosun. "İşte bunlar davullar." Pip dinledi. Tıpır tıpır, tıpır tıpır. "Bir de sazlardaki rüzgâr," dedi Yosun. "Bunlar da kavallar." Vuuuu, diye öttü sazlar. Fiiiiiu. Palamudun içinden parlak, kapkara bir göz dışarı baktı. "Başka ne var?" dedi Pip.

Yosun ağzına küçük bir çubuk aldı ve oyuk bir köke vurdu. Tok-tok. Tok-tok. Pip palamuttan fırlayıp yaprağın altına, tam Yosun'un yanına koştu. Artık sesleri her yerde duyuyordu. Şıp! dedi su birikintisi. Tın-tın! dedi eski teneke kova. Gıcııırt, dedi elma ağacı. "Bu bir ORKESTRA," diye fısıldadı Pip. Ve sonra—

GÜM! Pip öyle yükseğe zıpladı ki atkısı bir yana, kuyruğu öbür yana uçtu. Yere küt diye yığıldı. Bıyıkları titriyordu. Yosun gülmedi. Çubuğu yere bıraktı, başını ağır ağır Pip'e çevirdi. "İşte BU," dedi Yosun, "büyük davul." Pip'e baktı. "Bu orkestraya bir şef lazım."

Pip gökyüzüne baktı. Gökyüzü de ona baktı, gri gri, homur homur. Pip ayağının dibindeki ince bir dala baktı. Sivri uçlu, tam şef çubuğu olacak türden bir dal. "Benim!" dedi Pip ve kaptı. Birden kalbi küt-küt-küt atmaya başladı. Dalı sımsıkı tuttu. Gökyüzüne bir daha baktı. Sonra küçük bir mantarın üstüne tırmandı, dalı havaya kaldırdı ve bekledi.

Pip dalı savurdu. Tıpır tıpır, tıpır tıpır! Pip dalı döndürdü. Vuuu! Fiiiu! diye şakıdı sazlar. Kovayı gösterdi. Tın-tın! Su birikintisini gösterdi. Şıp! Şıp! Yosun da tam zamanında tok-tok diye vurdu. Sonra Pip dalı kaldırdı, yukarı, yukarı, yukarı— GÜM! "Ben korkmuyorum!" dedi Pip. Ve bu sefer gerçekten korkmuyordu.

Gümbür… ümbür… mbür. Fırtına tepenin ardına yuvarlanıp gitti. Damlalar kesildi. Sazlar sustu. "Dur!" diye bağırdı Pip, dalı havada. "Daha BİTMEDİ! Bir daha! BİR DAHAAA!" Uzaklardan küçük, kibar bir gümbürtü geldi. Pip de eğilip selam verdi. Yosun da eğildi, çok yavaşça. "Yarııın aynı saatte?" dedi.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →