Pip Kazanmak İstiyor

Pip Kazanmak İstiyor

Başlangıç5–6 yaş10 sayfaPlaying together

Pip ile Yosun elma ağacına kadar yarıştı. Pip vınnn diye fırladı. Pip zıııınk diye uçtu. Yosun daha "Yerlerine... hazır..." demeyi bitirmeden Pip oraya varmıştı bile. Pip kazandı. Yine. Pip, Yosun'la yaptığı bütün yarışları kazanmıştı. Her birini. Tek tek hepsini. Bunun, Yosun'un bir kaplumbağa olmasıyla bir ilgisi olabilirdi tabii.

Yosun uzuuun, ağır ağır esnedi. "Haydi... saklambaç oynayaaalım." "Benim! Yani, ben! Ben ebe olurum!" dedi Pip. Ona kadar çok hızlı saydı. Sonra kütüğün arkasına baktı. Karahindibaların altına baktı. Elma ağacının ta tepesine baktı. Yosun hiçbir yerde yoktu. Sadece kocaman, yuvarlak, yosunlu bir kaya vardı.

Kaya konuştu: "Buldun mu beniii?" Pip öyle yükseğe zıpladı ki atkısı havada taklak attı. "Kabuk sayılmaz!" diye bağırdı. "Kendi evinin içine saklanmak yok. Kural bu. Yani ben kazandım." Yosun başını dışarı uzattı. Bir kez, çok yavaşça gözlerini kırptı. Pip kazandı. Yine. Sonra Yosun dereye baktı, kenarındaki yassı, gri taşlara da.

Taş sektirme! Yosun yassı bir taşı burnuyla itti. Taş sek, sek, sek, sek... SEK diye ta karşı kıyıya kadar gitti. Pip taşını var gücüyle fırlattı. CUMBUL! Surat asmış gibi dibe gitti. "Ha!" dedi Pip. "Batmak daha iyi! Bunu herkes bilir. Ne kadar derine giderse o kadar iyi." Pip kazandı. Yine.

"Bakışma yarışı," dedi Yosun. "Gözünü ilk kırpan kaybeder." Pip baktı. Yosun da uykulu gözleriyle ona baktı. Pip'in gözleri kocaman oldu. Sonra sulandı. Sonra kaşınmaya başladı. Yosun'unkiler kıpırdamadı bile. Bir kere bile seğirmedi. Pip gözünü kırptı. "UYKULU GÖZLER HİLE!" diye bağırdı. "Senin gözlerin zaten yarı kapalı. Bu yarım kırpma demek! Yani ben kazandım!" Pip kazandı. Yi—

"Piiip," dedi Yosun yavaşça. "Ben artık oynamak istemiyorum." Arkasını döndü. Bir kaplumbağanın arkasını dönmesi epey sürer, yani Pip'in bir şey söylemek için bol bol vakti vardı. Söylemedi. Yosun ağır ağır evine, elma ağacının köklerinin altındaki yosunlu kovuğa yürüdü. Adım. Adım. Adım. Bitmek bilmedi. Pip her bir adımı izledi.

"PEKİ!" dedi Pip. "Ben de tek başıma oynarım. Bunda zaten bir numarayım!" Tepeye kadar rüzgârla yarıştı. Kazandı. Bir taş attı. Battı. Kazandı. Bir karahindibayla bakışma yarışı yaptı. Gözünü ilk karahindiba kırptı. (O da rüzgâr yüzündendi aslında.) Kazandı. Kazandı. Yine kazandı.

Pip tepenin en üstüne oturdu. "Ben kazandım," dedi boşluğa. Kimse cevap vermedi. Dere şırıl şırıl akmaya devam etti. Karahindibalar başlarını sallamaya devam etti. Atkısı bile azıcık kıpırdadı, o kadar. Pip kazandı. Yine. ...Yaşasın?

Pip ta elma ağacının köklerine kadar koştu. Yosunlu bir kabuğu tıklattı: Tak, tak, tak. "Yosun? Şey... yarışalım mı?" Uzun bir sessizlik. Ağır ağır bir baş çıktı. "Peeekiii." Yerlerine... hazır... BAŞLA! Pip fırladı. Dereye giden yolun yarısına gelmişti ki durdu. Arkasına baktı. Yosun çok, çok gerideydi. Tek başına.

Bunun üzerine Pip geri döndü. Ta en başa kadar. Sonra Yosun'un yanında yürüdü. Adım. Adım. Adım. Upuzun yol boyunca. Derenin atlama taşlarına tam aynı anda vardılar. "Kim kazandı?" diye sordu Yosun. Pip düşündü. Bu sefer yavaş yavaş. "İkimiz de," dedi. "Bir daha?" "Bir dahaaa," dedi Yosun.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →