
Pip İlk Kez Yatıya Kalıyor
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaSleepover

Pip, Yosun'da yatıya kalacaktı. Hem de ilk kez! Lazım olabilecek ne varsa hepsini kocaman bir yaprağa doldurmuştu. Şimdi de onu tepeye doğru sürüklüyordu. Hıh. Puf. Hıh. Puf. "Pip," dedi Yosun ağır ağır, "onun içinde... neee var?" "Her şey!" dedi Pip. "Her şeyim var!"

Hepsi tek tek ortaya döküldü. Bir palamut çanağı, su içmek için. Bir kozalak yastık, uyumak için. Bir yüksük, ne olur ne olmaz diye. En sevdiği çakıl taşı, elinde tutmak için. Üç böğürtlen, acil durumlar için. Bir de salyangoz kabuğu, belli olmaz diye. "Her şeyim var!" dedi Pip. Yosun yığına baktı. Sonra evine baktı. Pek de büyük bir ev değildi.

Yosun, Pip'in kozalak yastığını burnuyla itip yosun yatağına koydu. "Benim!" dedi Pip, çabucak. "Seniiin," diye onayladı Yosun. Yosun'un kovuğu çok güzeldi. Ama bir tuhaftı. Kütük değil, yosun kokuyordu. Sessizdi. Fazla sessiz. Ne vuuuu diye esen bir rüzgâr vardı, ne de tak-tak-tak diye vuran bir ağaçkakan. Pip burnunu çekti. "Çok güzelmiş," dedi. Sonra güneş batmaya başladı.

Güneş tepenin ardına kaydı. Yosun da kocaman bir esnedi, ağır ağır. "Kaplumbağalar gün batınca uyur," dedi. "İyiii geceeeler, Pip." "Ama daha masal anlatmadık! Acil durum böğürtlenlerini de yemedik! Hem sonra—" Yosun çoktan uyumuştu. Ta "İyiii" dediğinden beri uyuyordu.

Pip kozalak yastığına uzandı. Ortalık kapkaranlıktı. Bir damla tıp diye düştü. Bir yaprak hışır diye kıpırdadı. Dışarıda bir şey hu-hu diye öttü. Herhalde bir baykuştu. Herhalde çok uzaktaydı. Herhalde de hiç aç değildi. Pip yüksüğünü kendine çekti. Sonra çakıl taşını. Sonra üç böğürtlenin üçünü birden.

Palamut çanağını kokladı. Palamut kokuyordu. Çakıl taşını kokladı. Çakıl taşı kokuyordu. Hiçbir şey kütüğü gibi kokmuyordu. Hiçbir ses kütüğünün sesine benzemiyordu. Pip'in içi bomboş gibiydi, tıpkı içinde fare olmayan bir kütük gibi. "Her şeyim var," diye fısıldadı Pip. Dudağı titredi. "...evim hariç." Ve hemencecik karar verdi: Eve gidecekti.

Pip parmak uçlarında kapıya doğru süzüldü. Uzakta, derenin ötesinde, onun kütüğü vardı. Pip derin bir nefes aldı— ve durdu. Kapıda biri vardı. Kocaman, yusyuvarlak biri. Kapıyı boydan boya kapatmıştı. Bu, Yosun'du. (Uyanmaya epey önce başlamış olmalıydı.) "Pip," dedi ağır ağır. "Senin evinde ne sesler duyulur?"

Pip anlattı. "Rüzgâr kütüğümün ucundan vuuuu diye eser. Ağaçkakan da tak-tak-tak diye vurur, günaydın demek için." Yosun da mırıldanmaya başladı. Hımmmmmmmm. Derinden, uzun uzun, tıpkı kütükte esen rüzgâr gibi. Sonra ön ayağıyla bir köke vurdu. Tak. Tak. Tak. "Ne yavaş bir ağaçkakan bu!" dedi Pip ve kıkır kıkır güldü.

Sonra burnunu atkısına sildi. Ve durdu. Burnunu çekip kokladı. Talaş. Elma çekirdeği. Sıcacık, uykulu kütük. Meğer o koku başından beri boynundaymış. Pip burnunu atkısına gömüp kıvrıldı. Yosun rüzgâr şarkısını mırıldandı, derinden, uzun uzun. "Her şeyim var," dedi Pip.

Sabah olunca Pip yataktan fırladı. Bir böğürtlen yedi. Bir böğürtlen daha yedi. (Acil durumdu.) "Gelmiş geçmiş en güzel yatı!" dedi. "Bir dahaki ne zaman?" Yosun bir gözünü açtı. Sonra, çok yavaşça, öbürünü. "Bu akşaaam," dedi Yosun. Oysa daha yeni uyanmıştı.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







