
Nell Yüzme Kulübü'ne Başlıyor
Orta7–8 yaş12 sayfaBeing brave

Nell, Gölet Okyanusu'nu bir çay tepsisiyle geçmişti. Kompost Yanardağı'na iki kez tırmanmış, yalnızca bir kez içine düşmüştü. Bo Dede'nin bahçesinin karış karış haritasını çıkarmıştı, ısıran köşeleri bile. Şimdi yeni bir keşif seferi vardı. Yüzme Kulübü. Tuzlusu Sokağı havuzu. Derin tarafta, bir en. "Zorunda değilsin, Nell," dedi Bo Dede. Yüzme çantasından şüpheli şıngırtılar geliyordu, tıpkı çay fincanları gibi. "Kâşifler korkmaz," dedi Nell. "Kâşiflerin sadece çok işi var." Otto, lastik çizmesinin üstündeki uğur böceğinden başını kaldırdı. "Ne işi?"

İçeride havuz salonu klor kokuyordu. Şıpırtılarla dolu bir katedral gibi yankılanıyordu. Abebe Hoca'nın gümüş bir düdüğü, bir de sıcacık kızarmış ekmek gibi bir sesi vardı. "Otto, kollukları tak, sığ tarafa geç," dedi. "Nell, derin taraf şurada. Ne zaman istersen başlayabilirsin." Ne zaman istersen. Nell'e hayatında bundan güzel bir söz söylenmemişti. Ne zaman istersen, birazdan olabilirdi. Ne zaman istersen, gelecek salı olabilirdi. Ne zaman istersen, kırk iki yaşına girdiğinde bile olabilirdi. Keşif Günlüğü'nü açtı, kaleminin ucunu yaladı. "Önce," diye ilan etti, "bir inceleme." "Suyun mu?" dedi Otto. "Suyun yanındaki her şeyin."

Nell derin tarafın kenarına yüzüstü uzandı. Gerçek bir kâşif buzul yarığını işte böyle sınardı. Kalemini suya sarkıttı. Kalem dibe değmedi. Şöyle yazdı: Derinlik: bir kalemden fazla. Kolunu omzuna kadar uzatıp bir daha denedi. Derinlik: bir kalem artı koskoca bir koldan fazla. "Kâşifler korkmaz," dedi Nell. "Kâşifler sadece çok titizdir." Sığ tarafta Otto hiç de titiz falan değildi. Kolluklarıyla sırtüstü uzanmış, mantar tıpa gibi hoplayıp duruyordu. "Sırada," dedi Nell, "sıcaklık var."

Nell kenara oturdu ve bir ayak parmağını suya soktu. Öylece tuttu. Üç çocuk, Abebe Hoca'nın gösterdiği gibi ayakları önde suya atlarken öylece tuttu. Saatin yelkovanı koca bir tur atarken öylece tuttu. Çiçekli boneli bir teyze on bir boy yüzüp evine giderken de öylece tuttu. Sonunda yazdı: Sıcaklık: ıslak. Otto, çenesi suyun üstünde, süzüle süzüle yanından geçti. "Nell," dedi, "parmağın buruş buruş olmuş."

Koşullar, diye yazdı Nell. Rüzgâr: yok. Dalgalar: küçük, kardeş yüzünden. Yaban hayatı: bir yara bandı, yüzüyor, terk edilmiş. Görüş: mükemmel ama buğulu. Koku: havuz. Ses: düdükler, şıpırtılar, sucuk şarkısı söyleyen bir çocuk. Keşif Günlüğü artık dört sayfa olmuştu. Çok ayrıntılıydı. Ve baştan sona, kusursuz bir şekilde kupkuruydu. Abebe Hoca yanına çömeldi ama çok yaklaşmadı. "Acele yok," dedi. "Su bir yere kaçmıyor." Nell "sucuk" kelimesine öyle bir bastırdı ki kalemi ÇAT! diye kırıldı. "Eyvah," dedi Nell, pek de sevinmiş bir sesle.

Nell, Dokuz Numaralı Cep'ten kalemtıraşını çıkardı. Açtı. Açtı da açtı. Uzun, kıvır kıvır talaşlar sonbahar yaprakları gibi süzüldü. Bu, büyük ihtimalle keşif tarihinin en iyi açılmış kalemi oldu. Priya adında bir kız pıt diye yanında beliriverdi. "Gelsene! Girince çok güzel oluyor!" "Kâşifler korkmaz," dedi Nell. "Kâşiflerin sadece çok ama çok işi var." Bankta, Bo Dede termostan kendine bir fincan çay koydu ve el salladı. Sonra açacak kalem kalmadı. Otto çırpına çırpına kenara gelip tutundu. "Nell," dedi. "Korkuyor musun?"

Nell ağzını açtı. Kâşifler korkmaz, diyecekti. Kelimeler bademciklerinin oralarda bir yerde takılıp kaldı. "Evet," diye fısıldadı. "Hem de nasıl. Derin taraf ta en dibine kadar derin. Dibini doğru dürüst göremiyorsun, ayağın yere basmıyor. Ben de öğrenmek zorunda kalmayayım diye dört sayfa yazdım." Şapkası gözlerinin üstüne kaydı. Geri itmedi. Otto gülmedi. Sadece kenara tutundu ve bekledi; salyangozların kabuğundan çıkmasını nasıl beklerse öyle. Çok uzun süre düşündü. Otto için bu, dört saniye demekti. "Sana bir şey yaptım," dedi.

Otto kolluğunun altından bir sandviç poşeti çıkardı. İçinde katlanmış bir kâğıt vardı. Azıcık ıslanmıştı, o kadar. Bir resimdi bu: kocaman şapkalı bir kız, dalgalı mavi çizgilerin üstünde yatıyordu. Altında da su vardı. Su, kocaman bir el gibi onu yukarıda tutuyordu. "Bu Otto'nun Rehberi," dedi Otto. Otto okula ilk başladığı gün, Nell ona Nell'in Okulda Hayatta Kalma Rehberi'ni hazırlamıştı. İçinde on dokuz kural, tuvaletlerin haritası ve muhallebiyle ilgili bir uyarı vardı. Otto'nun Rehberi'nde hiç kural yoktu. "Su seni tutar," dedi. "Kontrol ettim." Nell resme baktı. Sonra suya. Sonra kalemini bıraktı.

Nell şapkasını çıkarıp defterinin üstüne koydu. Kenara oturdu. İki eliyle kenara tutunarak yavaş, yavaş, yavaşça suya kaydı. SOĞUK! Her yeri aynı anda hah! diye irkildi. Abebe Hoca hemen oradaydı, kenarda diz çökmüştü. "Yapıyorsun işte," dedi. "Acele yok, kendi hızında." Nell kenara öyle sıkı tutundu ki parmak boğumları bembeyaz oldu. "BİSKÜVİ İSTER MİSİN, NELL?" diye seslendi Bo Dede banktan, elinde bir kremalı bisküviyle. "Şimdi olmaz, Dede," dedi Nell. "İşim var." Karşı duvara baktı. O eli düşündü. Sonra bıraktı.

Su onu tuttu. Gerçekten tuttu. Tıpkı resimdeki gibi. Nell ayaklarını çırptı. Şlap şlap su sıçrattı. Yarısı köpek yüzmesi, yarısı yel değirmeni bir kulaç attı. Burnuna su kaçtı, kulaklarına su kaçtı, belki beynine bile. Kenarda Abebe Hoca adım adım yanında yürüdü. Otto da ipin arkasından minicik ama kocaman bir sesle onu alkışladı. Yarı yolda Nell bir yudum havuz yuttu. Kolları jöle oldu. Bacakları reçel. Karşı duvar sanki kısa bir tatile çıkmış, biraz daha uzağa gitmişti. "Nefes al," dedi Abebe Hoca, kızarmış ekmek gibi sakin, hemen yanında. "Sonra çırp."

Nell devam etti. Çırp, şlap, hah. Çırp, şlap, hah. Çırp. Eli şap! diye karşı duvara çarptı. Öksürerek, gözlerini kırpıştırarak, sırılsıklam, duvara sımsıkı tutundu. Bir okyanus geçmiş, bir yanardağa tırmanmıştı. Hiçbirinde bu kadar ıslanmamıştı. Bo Dede çayını döktü. Abebe Hoca uzun, gururlu bir düdük çaldı. Otto çok sessizce "Evet," dedi. Haklı çıktığında hep böyle derdi. "Kâşifler de korkar," dedi Nell, ağzına kaçan havuz suyunu tükürerek. "Sonra yine de yüzer." Saçlarını gözlerinin önünden çekti. "Kalemimi uzatın."

Havluya sarınmış Nell, saçlarından sayfaya damlalar düşerken şunları yazdı: Keşif Günlüğü. Yüzme Kulübü. Birinci Gün. Derinlik: çok. Korku: epey. Yine de yüzülen: bir en. Sonraki keşif: iki en. Otto eğildi, dilini dışarı çıkarıp köşeye minicik bir madalya çizdi. Nell ona uzun uzun baktı. Silmedi. Bu, Keşif Günlüğü'nün ıslanan ilk sayfasıydı.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







