Nell ve Hiç Düşmeyen Göktaşı

Nell ve Hiç Düşmeyen Göktaşı

Orta7–8 yaş12 sayfaHonesty

“Kriket Sezonunun Birinci Günü,” diye ilan etti Nell bütün bahçeye. “Büyük kâşif, efsanevi vuruşuna hazırlanıyor!” Otto topu attı. Raftan düşen bir çaydanlık gibi attı. Top yuvarlandı, zangır zangır sallandı, sendeledi ve Nell'in çizmesine kibarca dayanıp durdu. “Bir daha,” dedi Nell. Otto bir daha attı. Bu sefer top sekti. Nell bütün gücüyle vurdu: dirsekleriyle, dizleriyle ve epeyce de şapkasıyla. Top yükseldi, yükseldi, raventlerin üstünden aştı. Sonra bahçenin aşağısına doğru uçtu; topların tarihinde hiçbir topun gitmediği kadar uzağa. Derken çok küçük bir ses geldi. Çıt.

Seranın camında bir delik vardı. Yuvarlak, düzgün ve tam bir kriket topu büyüklüğündeydi. Otto deliğe baktı. Sonra Nell'e baktı. “Dedemin camını kırdın.” “Kırmadım,” dedi Nell. “Ben onu... keşfettim.” “Top domateslerin içinde.” “Şşşt!” Evden kocaman bir ses geldi: “ÇAAAAY!” Zaten hep böyle olurdu: Dede onları çaya en olmadık anda çağırırdı. Nell bahçeden eve doğru çok yavaş yürüdü, ama çok hızlı düşündü. Mutfak masasına oturduğunda bir açıklaması hazırdı. Hem de kocaman.

“Bir göktaşı,” dedi Nell. “Uzaydan. Müthiş bir hızla indi ve dosdoğru senin seranın camından geçti. Kendi gözlerimle gördüm.” Bo Dede çaydanlığı bıraktı. Bahçenin ta sonuna kadar yürüdü ve deliğe uzun, uzun süre baktı. “Göktaşı mı?” dedi. “Vay canına.” Otto ağzını açtı. Nell onun lastik çizmesine bastı. “Yalnız,” dedi Dede, sakalını sıvazlayarak, “gerçek bir göktaşı krater açar, değil mi? O krateri görmeyi çok isterim.” Nell'in ağzı kurudu. “Krater,” dedi. “Evet. Elbette. Krater.”

Keşif Günlüğü, Göktaşının Birinci Günü. Dedemin bahçesine uzaydan bir taş düştü. Krateri, dünyaca ünlü bir uzman (ben) tarafından aranıyor. Krateri bulmak için iki saat ve küçük bir bahçe küreği gerekti. “Kazı kahramanca bir hızla ilerliyor,” dedi Nell nefes nefese, omzunun üstünden çamur fırlatarak. Otto çekçeğinde oturmuş, bisküvi yiyerek izliyordu. “Neden kare?” Nell bu soruya cevap vermedi. Dede kocaman ellerini çırptı. “Harika! Gazeteyi arayayım!” “Gerek yok ki...” Ama o çoktan gitmişti. Otto kenardan eğildi. “Göktaşı nereye gitti?” Nell kraterine baktı. Krater de ona baktı. Bomboştu. Hem de bom bomboş.

İçi boş bir krater, sadece bir çukurdur. Bunu her kâşif bilir. Bu yüzden Nell taş bahçesinden yumru yumru bir taş ödünç aldı ve kulübedeki teneke boyayla gümüşe boyadı. Sonra taşı, tacını yere bırakan bir kraliçe gibi kratere indirdi. Keşif Günlüğü, Birinci Gün, öğleden sonra. Göktaşı bulundu. Gümüş. Hâlâ biraz ıslak. Otto taşı kokladı. Sonra tıpış tıpış seraya gitti, burnunu deliğe dayadı ve bir daha kokladı. “Göktaşı neden kriket topu gibi kokuyor?” “Göktaşları,” dedi Nell büyük bir ağırbaşlılıkla, “uzaydaki uzun yolculuklarında kokular kaparlar.” Otto bunu epey uzun bir süre düşündü. “Uzay kriket mi kokuyor?”

“İşte karşınızda,” dedi Nell, bir haritayı açarak, “göktaşının kesin ve bilimsel uçuş rotası!” Noktalı çizgiler aydan başlıyor, bir kuyruklu yıldızın yanından geçiyor, bacanın etrafından dolanıyor, seranın içinden geçip kratere iniyordu. Rota hiçbir anlamı olmayan bir biçimde kıvrılıyordu; o yüzden Nell bir ok daha ekledi. Dede haritayı turuncu akşam ışığına tuttu. “Olağanüstü. Müze bunu isteyecektir.” Keşif Günlüğü, Birinci Gün. Akşam. Müze işin içinde. “Komşular da!” dedi Dede. “Çitin üstünden Ferris Hanım'a bir seslenivereyim.” Arka kapı çarptı. Nell altına minicik harflerle yazdı: Kâşifin boyu: küçülüyor. Otto bir bisküvi aldı. “Ferris Hanım'ın,” dedi, “dürbünü var.”

Ferris Hanım, tam güneş batarken seyyar merdivenine tırmanıp çitin üstünden geldi. Boynunda dürbünü sallanıyordu, ellerinde mor eldivenler vardı. “Gerçek bir göktaşı!” diye fısıldadı, kraterin yanına çömelerek. “Gümüş! Hiç gümüş olanını görmemiştim.” “Nadir bir türdür,” dedi Nell. Sesi cırlak çıktı. Arkalarında, serada, yuvarlak bir şey domates saksılarının arasında yuvarlanıp duruyordu. Otto, Nell'in yeleğini çekiştirdi. “Amiral, göktaşının arkadaşıyla oynuyor.” “Şimdi değil, Otto.” “Ama kırmızı. Bir de dikişleri var.” Ferris Hanım taşa bir parmağıyla dokundu. Parmağının ucuna baktı. O da gümüş olmuştu. “Ne kadar da taze,” dedi.

Akşam yemeğinden sonra Dede telefonda müzeyle çok uzun süre konuştu. “Evet,” dedi. “Gümüş. Evet. Bir krater. Kare, galiba. Evet, torunum hepsini tek başına keşfetti.” Durmadan başını salladı. Nell en alt basamakta, çenesini dizlerine dayamış oturuyordu. Sanki biri göğsüne taş bahçesinden bir taş koymuştu; hem de o yumru yumru olanlardan. Otto yanına oturdu ve bisküvi paketini açtı. “Gazete gelince,” dedi, “onlara kriket topunu da anlatacak mısın?” Nell hiçbir şey demedi. Bir bisküvi aldı. Yemedi.

O gece ay, tam Nell'in haritasında gösterdiği yerden çıktı. Nell uyuyamadı, evi dinledi. Kombi tıkırdadı. Otto minicik minicik horladı. Bahçenin aşağısında kare bir çukur, gümüş bir taş ve fazla oklu bir harita vardı. Dışarıda, koca dünyada ise bir müze, bir gazete ve Ferris Hanım. Hepsi yarın bir şey isteyecekti. Nell el fenerini yaktı ve defterini açtı. Keşif Günlüğü, Göktaşının Birinci Günü. Aslında hiç Kalem durdu. Fenerin ışığı tavanda titredi; bir o yana, bir bu yana, bir o yana, bir bu yana.

Sabah, kimse onu bir şeye çağıramadan Nell çizmelerini giydi. Kraterin yanından geçti. Gümüş taşın yanından geçti. Raventlerin yanından geçti. Seraya girdi ve domates saksılarının arasında toprağa diz çöktü. İşte oradaydı, başka bir saksının altına yuvarlanmıştı: kırmızı, aşınmış, dikişli. Tam Otto'nun dediği yerde değildi. Ama yakındı. Topu aldı. Sandığından hafifti. Dede, elinde çaydanlıkla kapının önünde duruyordu; sanki bir süredir oradaymış gibi. Nell topu uzattı. Öyle derin bir nefes aldı ki şapkası neredeyse havalandı.

“Göktaşı-değildi-bendim-topa-vurdum-camından-geçti-ben-de-göktaşı-dedim-sonra-krater-lazım-oldu-bir-de-göktaşı-bir-de-harita-bir-de-Ferris-Hanım-bir-de-müze-özür-dilerim-Dede-gerçekten-çok-ama-çok-özür-dilerim.” Sonra durdu, çünkü nefesi bitmişti. Dede topa baktı. Nell'e baktı. Epey bir süre baktı. “Bana söylediğin için teşekkür ederim, kuzum,” dedi. Sonra hırkasının cebine uzandı ve küçük, yuvarlak bir macun kutusu çıkardı; sanki bir buçuk gündür onu yanında taşıyormuş gibi. Taşıyordu da.

Camı birlikte taktılar. Dede yeni camı yerine yerleştirdi ve eldivenli kocaman elleriyle çerçeveyi sabit tuttu. Nell macunu başparmaklarıyla kenarlara bastırdı; macun bir bisküvi kadar pürüzsüz olana dek. Otto kare krateri doldurdu ve lastik çizmeleriyle tepinip dümdüz etti; hem de büyük bir titizlikle, iki kere. Gümüş taş, taş bahçesine geri döndü. Oradaki en parlak taş oydu. O akşam Nell defterini açtı. Keşif Günlüğü: Göktaşı. Durum: hiç var olmadı. Tamiri gerekenler: bir cam, bir Nell. İkisi de tamir edildi.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →