
Buki ve Kara Bulut
Başlangıç5–6 yaş10 sayfaFeelings

Fındık o sabah yuvasında sol tarafından kalktı. Dışarı çıktı. Bir de ne görsün? Kapısının önünde darmadağın bir yığın palamut. Tam başının üstünde bir bulut belirdi. Gri bir buluttu. Huysuz bir buluttu. Aşağı yukarı bir çay fincanı kadardı. Fındık buluta kaşlarını çattı. Bulut da ona kaşlarını çattı. "Günaydın, Fındık!" diye seslendi Tavşan, zıplaya zıplaya gelirken. "Aaa! O da NE?"

"Neşelen, Fındık!" dedi Tavşan. "Hangi dal hiç kırılmaz? MADALYA! Kirpiler neden hep kazanır? Çünkü SİVRİ zekâlıdır!" Tavşan ikisi için de güldü. Fındık gülmedi. Kıkırdamadı bile. Ve bulut biraz daha büyüdü. Pıt. Bir yağmur damlası Tavşan'ın sarkık kulağına düştü. "Çekilin bakalım," dedi ince bir ses. "Bende kova var."

"Yağmur yağarsa tutarız," dedi Köstebek. "Neşelen, Fındık!" Kovasını yukarı kaldırdı. Tıp. Tın. ŞAPIRT! Kova doldu. Doldu da doldu. Ve bulut biraz daha büyüdü. Kova taştı. Su, Köstebek'in göğsünden aşağı süzüldü, ayak parmaklarına kadar aktı. "Hımm," dedi Köstebek, sırılsıklam gözlüğünün arkasından. Derken yukarıdan kanat sesleri geldi.

Vınnn! Çalıkuşu Kardeşler aşağı süzüldü. İkisi de yelpaze niyetine birer yaprak tutuyordu. "Biz onu yelpazeleyip uçururuz! Neşelen, Fındık!" Pır-pır-pır-pır! Bulut dönmeye başladı. Hızlandı. Daha da HIZLANDI. Bulut döndü, Çalıkuşları döndü. Sonunda kurdeleleri birbirine dolanmış hâlde, küt diye sazlığa yığıldılar. Ve bulut biraz daha büyüdü. Herkes yardım etmek için elinden geleni yapıyordu, hem de nasıl! "Tamam," dedi Tavşan. "O zaman hep beraber."

"NEŞELEN, FINDIK!" diye bağırdılar, hep bir ağızdan. Ve bulut ÇOK büyüdü. Koca bir saman yığını kadar oldu. Böğürtlen reçeli gibi kapkara oldu. GÜRÜL-HOMUR-GÜRÜL. "BANA NEŞELEN DEYİP DURMAYIN!" diye bağırdı Fındık. Ayaklarını vura vura yosunlu kütüğe gitti, küt diye oturdu. Arkadaşları parmak uçlarında uzaklaştı. Köstebek kovasını bile unuttu. Derken yolun ta yukarısından ayak sesleri geldi. Yavaş adımlar. Çok, çok yavaş adımlar.

Gelen Buki'ydi. (Oraya varması epey sürdü.) Fındık kollarını kavuşturdu. "Hadi bakalım. Sen de 'neşelen' de." Buki demedi. Yağmurun tam ortasında, onun yanına oturdu. Kocaman bir ravent yaprağı kopardı, ikisinin de üstüne tuttu. Ve bulut daha fazla büyümedi. Fındık o "neşelen"i bekledi. Gelmedi. Hiçbir şey gelmedi. Bir tek yağmur.

Yağmur yaprağın üstünde tıpırdadı. Ucundan damlalar Köstebek'in unutulmuş kovasına düştü. Tıp. Tın. Tıp. Ağır, uykulu bir şarkı. Buki'nin gözleri süzüldü. Çenesi düştü. Burnundan küçük bir horultu çıktı. "BUKİ!" dedi Fındık. "Hani bana yardım edecektin!" Buki bir gözünü açtı. Biraz daha yaklaştı, yaprağı daha sağlam tuttu. Fındık ıslak patilerine baktı. Sonra usulca anlatmaya başladı.

"Üzgün değilim," dedi Fındık. "KIZGINIM. Reçel kavanozuna düşmüş bir eşekarısından bile kızgınım. Dün akşam benden bile uzun bir palamut kulesi yaptım. Bu sabah birinin kocaman, zıp zıp ayakları onu yerle bir etmiş. Kimse fark etmedi bile." Burnunu çekti. Buki ağır ağır başını salladı. Bunu bir tek Buki böyle yapabilirdi. Ve bulut biraz küçüldü. Fındık titrek, derin bir nefes aldı. Yaprağın üstündeki gürleme kesildi.

Kovadaki şarkı tıp... tın... ...pıt oldu. Yağmur pıtır... pıtır... sonra damla... damla. Bulut küçüldü... küçüldü... ve sonra hiç kalmadı. Buki yaprağı indirdi. Güneş çıktı. Tepedeki yel değirmeni dönmeye başladı. Fındık, Buki'nin yumuşacık, sıcacık yanına yaslandı. "Sağ ol," dedi. Buki gülümsedi. Ama ertesi sabah...

...Buki kendi bulutuyla uyandı. Küçücük bir bulutla. Buki'nin yeşil kitabı cup diye dereye düşmüştü. Şimdi bir taşın üstünde kuruyordu, köşeleri kıvır kıvır olmuştu. Fındık gördü. Ona neşelen demedi. Yanına gitti. Oturdu. Ve Söğütlü Koru'nun en büyük yaprağını kaldırıp ikisinin üstüne tuttu.
Son
Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?
Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.
iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın







