Ada ile Kaygı Makinesi

Ada ile Kaygı Makinesi

İleri9–10 yaş12 sayfaWorries

Anneanne perşembe günü yeni bir kalça taktırmak için hastaneye yatacaktı. “Rutin bir şey,” dedi Anne. Aynı gömleği üçüncü kez ütülüyordu. “Tamamen rutin,” dedi doktor telefonda. “Ekmek kızartmak kadar rutin,” dedi Anneanne ve tahta kaşığını su ısıtıcısına doğrulttu. Bu, çay demekti. Ada rutinden hoşlanmazdı. Rutin, büyüklerin sana hesabın nasıl yapıldığını göstermek istemediklerinde kullandıkları bir kelimeydi. Rutin, kapağı bantla kapatılmış bir kutuydu. Ada veriyi severdi. Veri sayılabilirdi. Veriyi tezgâha serip doğruyu söyleyene kadar tornavidayla dürtebilirdin. O akşam herkes mutfak masasında rutin rutin otururken Ada bir avuç kablo, yedi tuşu yapış yapış eski bir hesap makinesi ve çok meraklı bir robotu alıp atölyeye indi. “Bolt,” dedi, “ters gidebilecek her şeyi tek tek bulacağız.”

Üç saat, iki bisküvi ve bir minik elektrik çarpması sürdü (Ada’yı çarptı; gıdıkladı). Kaygı Hesaplayıcı, Bolt’un sırtında spagetti dolu bir sırt çantası gibi duruyordu. Göğsündeki yarığa da bir fiş rulosu takılmıştı. “Tamam,” dedi Ada. “Ya hastanede Anneannemin gözlüğünü kaybederlerse?” Bolt’un gözü vızıldadı. Kâğıt azar azar çıktı. “KAYGI KAYDEDİLDİ.” “Ya doktor tam yanlış anda hapşırırsa?” “KAYGI KAYDEDİLDİ.” “Ya otobüs gecikirse, sırasını başkasına verirlerse, kalçasını da o başkası alırsa?” “KAYGI KAYDEDİLDİ. SORU: KALÇA ALINABİLEN BİR ŞEY MİDİR?” “Ben de onu bulmaya çalışıyorum işte!” Ada biraz rahatladı. Kaygıların kafasından çıkıp ait oldukları yere, kâğıda dökülmesini izlemek hoştu. O yüzden Bolt’a birkaç kaygı daha verdi.

Ya asansör takılırsa? Ya yeni kalça yanlış bedendeyse? Ya sol kalçaysa da ona sağı lazımsa? “KAYGI KAYDEDİLDİ. KAYGI KAYDEDİLDİ. KAYGI KAYDEDİLDİ.” Ya Anneanne hastanenin muhallebisini beğenmezse? Ya hiç muhallebi yoksa? “KAYGI KAYDEDİLDİ.” “Bir de,” dedi Ada, volta atarak, “bir hastanenin üstüne düşebilecek her şey.” Bolt’un gözü tavan penceresine döndü. Düşündü. Sonra çok, çok uzun bir süre kâğıt bastı. “KAYGI 1.206: AY.” Anne kapıdan başını uzattı. “Yemek hazır. Lazanya yaptım.” Durdu. “Yedi lazanya yaptım. Dondurucu için. Anneanne hastanedeyken yeriz. Rutin işte.” Ada başını kaldırmadı. Fiş rulosu kapıya varmıştı ve durmaya hiç niyeti yoktu.

Salı gününe kadar liste atölyeden çıkmış, bahçe yolundan aşağı inmiş, kapının altından geçmiş ve Martı Sokağı’nın yarısına varmıştı. Üç kapı aşağıda oturan Pennock Amca, 4.380 numaralı kaygıya (her şeye karışan martılar) takılıp tökezledi. Köpeği Bisküvi de 5.112 numaralı kaygıyı yedi. O kaygı köpeklerle ilgiliydi. Ada durmadı. Makineye verdiği her kaygı arkasından yenilerini getiriyordu; yere düşmüş bir patates kızartmasına üşüşen martılar gibi. Birini kovalarsın, üçü konar. “Ya... ya... ya...” “KAYGIKAYDEDİLDİ. KAYGIKAYDEDİLDİ. KAYGIKAYDEDİLDİKAYGIKAYDEDİLDİ.” Anneanne mutfak penceresinden izliyordu. Elindeki çay bir saat önce soğumuştu. Liste hakkında tek kelime etmedi. Ada da etmedi. Yatma saati geldiğinde Bolt hâlâ kâğıt basıyordu.

Ada yatağında yatmış, tavana bakıyordu. Göğsü iki beden küçük bir kazak gibi sıkıyordu. Midesi, koca bir avuç patlayan şekeri bir lokmada yutmuş gibi kıpır kıpır köpürüyordu. Düşünceleri sıkma programındaki çamaşır makinesi gibi dönüyordu: gözlük, hapşırık, otobüs, asansör, muhallebi, ay. Gözlük, hapşırık, otobüs, asansör, muhallebi, ay. Daha çok kafa yormayı denedi. Kafa yormak onun en iyi numarasıydı. Bozuk bir ekmek kızartma makinesine yeterince kafa yorarsan, makine sana bütün sırlarını anlatır. Ama kaygılar ekmek kızartma makinesi değildi. Daha çok kafa yordu, çamaşır makinesi bir kademe daha hızlandı. Saat on bir. On bir buçuk. Ev gıcırdadı. Koridorun karşısında, Anneannenin kapısının altından ince bir ışık çizgisi hâlâ sızıyordu. Sonra Ada atölyeyi fark etti. Penceresi yanıp sönüyordu: parlak, sönük, parlak, sönük. Çok kötü bir gece geçiren bir deniz feneri gibi.

Ada, kaygıların üstünden tek tek atlayarak, çoraplarıyla bahçenin dibine süzüldü. İçerisi fırın gibi sıcaktı. Bolt, fiş rulosundan bir yuvanın içinde boynuna kadar gömülmüş duruyordu. Gözü öyle hızlı yanıp sönüyordu ki neredeyse disko topuna dönmüştü. “KAYGIKAYDEDİLDİKAYGIKAYDEDİLDİKAYGIKAYDEDİLDİKAYGIKAY—” “Bolt? Bolt, tamam, artık durabilirsin—” “DURAMIYORUM. DURMA KOMUTU YOK. KAYGI ON BİR BİN VE—” Teneke gövdesi ocaktaki çaydanlık gibi tıkırdıyordu. Mercan rengi perçinleri pembe pembe parlıyordu. Kapağından ince bir buhar kıvrımı yükseliyordu ve tuhaf bir şekilde pişi kokuyordu. “KAYGI KAY—” PÖFFF. DANG! Kapağı bir parmak havaya fırladı, sonra hafif bir tıngırtıyla yerine oturdu. Lamba gözü yavaş yavaş sönüp karardı. Atölyeye derin bir sessizlik çöktü. Üç gündür ilk kez kimse tek kelime etmiyordu.

Ada her zaman yaptığını yaptı. Tamir etti. Koruyucu gözlük aşağı. El feneri dişlerin arasına. Sapı kemirilmiş küçük tornavida ele. Bolt’un sırtını açtı, buharın son kalıntılarını üfledi. Kaygı Hesaplayıcı tam bir arapsaçıydı. Hiçbir şey hesaplamamıştı. Her kaygıyı alıp kopyalamış, iki kopyayı da yeniden kendi içine yollamıştı. Dön babam dön. Hızlandıkça hızlan. Çıkış yok. Kapatma düğmesi yok. Ada uzun uzun baktı. “Ah,” dedi usulca. “Bunu tıpkı kendim gibi yapmışım.” Fişini çekti ve en üst raftaki bir kavanoza, güvenmediği vidaların yanına koydu. Bolt’un gözü titreyerek yandı. Önce sönük, sonra sabit. “SİSTEM ONARILDI. SORU: AY LİSTEDE NEDEN VARDI?” Ada cevap vermek için ağzını açtı. Arkasında atölyenin kapısı gıcırdadı.

Anneanne sabahlığı ve terlikleriyle kapıda duruyordu. Gözlüğü zincirinde asılıydı, elinde de hiçbir zaman nedenini açıklamadığı tahta kaşığı. “Uyuyamadım,” dedi Anneanne. “Baktım, bir robot deniz feneri taklidi yapıyor.” Ada bir arızayı tamir ettiğini söyleyebilirdi. Bunun bir deney olduğunu söyleyebilirdi, ki doğruydu. Ya da iyi olduğunu, ki değildi. Fiş rulosuna baktı; kapıdan çıkıp bahçeden aşağı, ta karanlığa kadar uzanıyordu. “Anneanne,” dedi. Sesi planladığından daha titrek çıktı. “Korkuyorum. Perşembe yüzünden. Çok, çok korkuyorum.” Anneanne “rutin” demedi. Eski boya kovasını ters çevirdi, ufak bir “ıhh”la üstüne oturdu ve kaşığı dizlerinin üstüne koydu. “Eh,” dedi. “O zaman aynı gemideyiz.”

Ada gözlerini kocaman açtı. “Sen de mi korkuyorsun?” “Ödüm kopuyor, kuzum. Bu kalçayla yetmiş sekiz yıldır beraberiz. Ona çok bağlıyım.” Anneanne terliğini oynattı. “Arkadan bağlanan o önlükten korkuyorum. Canımın sıkılmasından korkuyorum. En çok da eve dönüp bir şeyleri yapamamaktan korkuyorum. Kendi terliğimi yerden almak. Bisküvi kutusuna uzanmak. İşe yaramak.” “Ben de aydan korkuyorum,” dedi Ada. “Hak veriyorum. Kocaman şey. Hem de çok yüksekte.” Ve orada, ikisi baş başa oturup kaygıları bir bir gözden geçirdiler. Bazılarına güldüler. Bazılarıyla da öylece, sessizce oturdular, çünkü bir doktorun hapşırığı için yapılabilecek hiçbir şey yoktur. Ada’nın göğsü hâlâ sıkıyordu. Ama artık kazak yalnızca bir beden küçüktü. Sonra Anneannenin söylediği bir kelime aklına geri geldi. Uzanmak.

“Bolt,” dedi Ada. Çoktan ayağa fırlamış, çoktan konuşmaya dalmıştı. “Anneannem eğilemiyor, o zaman alet onun yerine eğilecek. Uzunluk: plaj kutusundaki çöp toplama maşası. Tutuş: mandal, sağlamından. Zor şeyler için, yani terlik, bisküvi kutusu, televizyon kumandası için de kıskaç lazım.” “GETİRİLİYOR.” Bolt gitti, geri geldi ve Ada’nın kucağına bir maşayla bir mandal bıraktı. Sonra sol kolunu büyük bir ciddiyetle uzattı. “YEDEK EL TEKLİF EDİLDİ.” “Bolt, o sana lazım.” “DOĞRU. YEDEK EL ÇEKMECEDE. BU, DRAMA İÇİNDİ.” Ada burnundan güldü. “Çekmece. Tel. Yapıştırıcı. Bük, bük, tak. Sapa mercan rengi bant, çünkü mercan onun rengi. Sallanıyor mu? Sallanıyor. Daha çok bant.” Martılar bağırışmaya başladığında Uzanır-Kapar hazırdı. Anneanne denedi. Bir terlik. Bir çay kaşığı. En üst raftaki kutudan bir kremalı bisküvi. Sonra, çok dikkatlice, Bolt.

Perşembe günü Anneanne hastaneye, Uzanır-Kapar’ı bir kraliçenin asasını tuttuğu gibi tutarak girdi. Tuzlakıyı Devlet Hastanesi, Ada’nın gece üçte hayal ettiği gibi değildi. Aydınlıktı, sapsarıydı ve kızarmış ekmek kokuyordu. Duvarlarda tekne resimleri vardı. Muhallebi de vardı. (Ada kontrol etti.) Yakasında ayçiçeği rozeti olan bir hemşire Anneannenin adını seslendi. “Benim,” dedi Anneanne ve sırf hava atmak için Kapar’la çantasını sandalyeden kendisi aldı. Ada’nın göğsü yine sıkıştı. Kaygı hâlâ oradaydı. Hesap makinesiyle birlikte kavanoza girmemişti. Ama Anneanne onun elini sımsıkı sıktı, Ada da daha da sıkı sıktı. “Yarın görüşürüz, Mucit,” dedi Anneanne. “Yarın görüşürüz, Test Pilotu.”

Cuma günü Ada, Bolt ve Anne (bir de ne olur ne olmaz diye bir lazanya) ziyarete geldiler. Anneanne yeni kalçası ve kimsenin kaybetmediği eski gözlüğüyle yatağında dimdik oturuyor, Uzanır-Kapar’ı orkestra şefi gibi sallıyordu. “Hemşire! Pencere, lütfen. Hemşire! Bulmacam. Hemşire, elinizdeki bisküvi pek güzelmiş.” “Çok iyi gidiyor,” dedi Hemşire Okafor, başını eğip kaçarak. Bolt tekerlekleriyle yatağın yanına gitti. Ada’nın o sabah programladığı yepyeni bir çıktı (Ada yarım hesaplamada çok iyiydi; bir keresinde bir kek yüzünden ufak bir olay çıkmıştı) göğsünden kayarak çıktı: tek bir şerit, boyu bir ayakkabı bağcığını geçmiyordu. “KAYGI KAYDEDİLDİ,” dedi Bolt. Gözü yavaşça, parlak parlak kırpıştı. “KAYGI PAYLAŞILDI: YARIYA İNDİ.” Anneanne Kapar’ı uzattı, şeridi göğsünden çekip aldı ve hırkasının cebine sıkıştırdı. “Veri,” dedi Anneanne.

Son

Kahramanı çocuğunuz olan bir masal ister misiniz?

Bookybara’ya bir fikir verin; çocuğunuzun adı, yaşı ve okuma seviyesine göre resimli, yepyeni bir masal yazsın — uyku vaktinden önce hazır.

iPhone, iPad ve Android · Ücretsiz başlayın

Tüm hikayeleri gör →